Dziecko w brzuchu mamy robi rzeczy, o których nie masz pojęcia. Niektóre naprawdę zaskakują

Większość przyszłych mam z niecierpliwością czeka na pierwsze kopnięcia. To wyjątkowy moment, bo nagle obecność dziecka staje się czymś więcej niż obrazem na monitorze USG. Tymczasem maluch zaczyna się poruszać znacznie wcześniej, niż mama jest w stanie to poczuć. I wcale nie ogranicza się do kopania.

Naukowcy ustalili, że pierwsze ruchy można zaobserwować podczas badania USG już około 7.-8. tygodnia ciąży. Początkowo są to niewielkie, krótkotrwałe ruchy głowy i tułowia. Z czasem dołączają do nich ruchy rączek i nóżek.

Co ciekawe, dziecko może poruszać się również podczas snu. Jego aktywność zmienia się wraz z rozwojem ciąży, a ruchy stopniowo stają się coraz bardziej złożone. Nie są przy tym przypadkowe z punktu widzenia rozwoju organizmu. Ruchy kończyn i tułowia pomagają w prawidłowym kształtowaniu mięśni, stawów i kości, a jednocześnie wiążą się z dojrzewaniem układu nerwowego.

Jednym z najbardziej zaskakujących zachowań dziecka w brzuchu mamy jest ziewanie. Badania USG pokazują, że płody wykonują charakterystyczne ruchy szczęki i ust, które przypominają ziewanie.

Maluch potrafi również ssać kciuk, poruszać językiem i połykać płyn owodniowy. Te czynności są ważnym elementem dojrzewania organizmu i przygotowują go do funkcjonowania poza macicą. To jednak nie wszystko. Dziecko może mieć także czkawkę, którą przyszłe mamy niekiedy odczuwają jako regularne, rytmiczne drgania brzucha.

A wiesz, że dziecko w brzuchu również siusia? Jego nerki produkują mocz, który trafia do płynu owodniowego. W drugiej połowie ciąży mocz płodu stanowi ważne źródło tego płynu. Dziecko go połyka, a jego organizm nieustannie uczestniczy w regulowaniu ilości wód płodowych.

To jedno z najbardziej fascynujących odkryć związanych z badaniami USG 4D. Naukowcy zaobserwowali, że wraz z rozwojem ciąży mimika dziecka staje się coraz bardziej złożona.

W badaniu opublikowanym w 2013 roku w czasopiśmie "PLOS ONE" analizowano ruchy twarzy 15 zdrowych płodów między 24. a 36. tygodniem ciąży. Okazało się, że z upływem czasu dzieci wykonywały coraz bardziej skomplikowane kombinacje ruchów przypominających grymasy bólu lub niezadowolenia.

Nie oznacza to jednak, że dziecko rzeczywiście płacze, cierpi albo przeżywa smutek. Naukowcy podkreślają, że sama mimika nie pozwala określić emocji płodu. To przede wszystkim przejaw rozwoju mięśni twarzy i układu nerwowego. Podobnie jest z uśmiechem. Charakterystyczny układ ust można zobaczyć na USG, ale nie należy interpretować go tak samo jak świadomego uśmiechu niemowlęcia.

Kopanie, przeciąganie się, poruszanie głową, ssanie czy połykanie nie są wyłącznie ciekawostkami, które można zobaczyć podczas badania. Stanowią część naturalnego rozwoju dziecka.

Ruch pomaga rozwijać układ mięśniowo-szkieletowy, a aktywność związana z połykaniem i wykonywaniem ruchów oddechowych przygotowuje organizm do życia po narodzinach. Dlatego obserwowanie dziecka podczas USG jest czymś znacznie więcej niż tylko okazją do zobaczenia jego twarzy. Pozwala lekarzowi przede wszystkim oceniać elementy jego aktywności i rozwoju.

Warto jednak pamiętać, że każde dziecko ma własny rytm aktywności. Jeśli w późniejszej ciąży mama zauważy wyraźną zmianę lub osłabienie zwykle odczuwanych ruchów, powinna niezwłocznie skontaktować się z położną lub lekarzem.

Źródło: Pediatric Research, PLOS ONE