Gdy podczas badania USG usłyszała, że serce jej dziecka przestało bić, nie chciała, by ich pożegnanie skończyło się w szpitalu. Sharran Sutherland zdecydowała się zrobić coś, co dla jednych było sposobem na przeżycie żałoby, dla innych przekroczeniem bardzo intymnej granicy. Zdjęcia, które później pokazała publicznie, obiegły świat.
Ustaw MamaDu jako preferowane medium w GoogleStrata ciąży jest doświadczeniem bardzo osobistym. Jedne kobiety nie chcą o niej mówić, inne potrzebują zachować pamiątki, nadać dziecku imię czy stworzyć własny rytuał pożegnania. Nie istnieje jeden właściwy sposób przeżywania takiej żałoby.
Historia Sharran Sutherland pokazuje to szczególnie wyraźnie. W 2018 roku Amerykanka była w 14. tygodniu ciąży. Do tamtej chwili wszystko przebiegało prawidłowo. Podczas kolejnego badania USG dowiedziała się jednak, że serce dziecka przestało bić.
Chciała go zobaczyć i pożegnać
Jak później opowiadała, zaproponowano jej zabieg rozszerzenia i wyłyżeczkowania macicy. Sharran poprosiła jednak o inną możliwość. Zależało jej na tym, by zobaczyć dziecko i móc je potrzymać.
23 kwietnia przeszła indukcję porodu. Swojemu synowi wraz z mężem Michaelem nadała imię Miran. Chłopiec mierzył około 10 centymetrów i ważył 26 gramów.
Dla Sharran możliwość zobaczenia syna okazała się ważnym elementem pożegnania. Rodzice zrobili zdjęcia, zachowali odciski jego dłoni i przez kilka kolejnych dni pozostawili sobie czas na przeżycie straty. Ciało Mirana przechowywali w pojemniku z roztworem soli fizjologicznej. Po niemal tygodniu zdecydowali się go pochować. Wybrali nietypowe miejsce – donicę, w której posadzili hortensję. Roślina miała pozostać dla rodziny żywą pamiątką.
Zobacz także
Zdjęcia miały zostać z nimi. Później zobaczył je świat
Na tym historia mogłaby się zakończyć. Fotografie mogły pozostać prywatną pamiątką rodziny. Sharran zdecydowała jednak, że chce je pokazać.
Zdjęcia Mirana trafiły do mediów społecznościowych, a następnie zaczęły pojawiać się w mediach na całym świecie. Już w 2018 roku pisały o nich zagraniczne serwisy, a historia wraca do dziś – we wrześniu 2026 roku ponownie opisał ją m.in. Upsocl.
Reakcje były skrajnie różne. Dla części odbiorców fotografie były zbyt intymne i trudne do oglądania. Inni – szczególnie rodzice, którzy sami doświadczyli straty ciąży – zwracali uwagę na coś zupełnie innego – na prawo do przeżywania żałoby po swojemu i na to, jak rzadko mówi się otwarcie o poronieniu. Sama Sharran tłumaczyła, że czas spędzony z Miranem, możliwość zrobienia zdjęć, odcisków dłoni i pożegnania się pomogły jej przejść przez pierwszą część żałoby.
Każdy przeżywa stratę inaczej
Patrząc na tę historię z perspektywy czasu, łatwo skupić się na tym, co wzbudza największe emocje – sposobie pochówku, zdjęciach czy późniejszej decyzji o ich upublicznieniu.
Warto jednak pamiętać, że doświadczenie straty ciąży nie ma jednego scenariusza. Dla jednej osoby ulgą może być zachowanie zdjęcia USG. Ktoś inny potrzebuje imienia, symbolicznego miejsca pamięci czy rozmowy o dziecku. Jeszcze ktoś nie chce żadnych pamiątek i pragnie jak najszybciej zamknąć ten rozdział.
Sharran wybrała własny sposób. I być może właśnie to jest najważniejszym elementem jej historii – nie pytanie, czy inni zrobiliby to samo, ale świadomość, że żałoba po utracie dziecka może wyglądać bardzo różnie, a to, co dla jednej osoby byłoby nie do udźwignięcia, dla innej może stać się częścią pożegnania.
Źródło: Upsocl, relacja Sharran Sutherland opublikowana przez FOCUS Online.
Nie przegap żadnej ważnej wiadomości i obserwuj nas w Google News!