Takich wiadomości lepiej nie wysyłaj do szkoły. Nauczyciele zdradzają najdziwniejsze maile od rodziców

Kontakt z nauczycielem jeszcze nigdy nie był tak prosty. E-dziennik, e-mail, czasem telefon – wystarczy chwila, żeby zapytać o ocenę, nieobecność czy sytuację, która wydarzyła się w szkole. I właśnie ta łatwość komunikacji sprawia, że czasami piszemy szybciej, niż zdążymy pomyśleć.

Nauczyciele podzielili się w sieci przykładami wiadomości od rodziców, które szczególnie zapadły im w pamięć. Niektóre bawią, inne zaskakują, ale przede wszystkim pokazują, jak specyficzną formą komunikacji stał się kontakt rodzica ze szkołą.

Zagubione rzeczy to szkolna codzienność. Bluzy, czapki, bidony, piórniki – rodzice doskonale wiedzą, jak szybko potrafią znikać. Jeden z nauczycieli wspomina wiadomość z pytaniem: "Czy nie wie pani, gdzie jest czapka mojej córki?".

"Jurka nie będzie przez dwa tygodnie, bo lecimy do Turcji. Prosimy o przesłanie materiału, najlepiej jak najszybciej, żeby przed wyjazdem sobie nadrobił" – taką wiadomość jedna z osób dostała w piątek około godz. 22.

Jedna z nauczycielem wspomniała jak została upomniana, że zbyt długo zwleka z wysłaniem odpowiedzi. Pierwsza wiadomość wysłana o 13.17 a o 14.07 przychodzi kolejna: "Dlaczego jeszcze nie odczytała pani poprzedniej wiadomości?". Inna nauczycielka potwierdziła, że ponaglanie na odpowiedź to bardzo częsta praktyka rodziców: "Czekam na odpowiedź" i do tego ikona klepsydry.

Internet i e-dzienniki przyzwyczaiły nas do natychmiastowego kontaktu, ale niekoniecznie do natychmiastowej odpowiedzi. Nauczyciel po lekcjach nadal ma swoje życie, a wiadomość wysłana wieczorem czy w weekend ale także w czasie lekcji nie oznacza, że ktoś przeczyta ją od razu.

Druga grupa wiadomości dotyczy sytuacji, w których wersja dziecka i nauczyciela zupełnie się rozmijają.

"Proszę usunąć swoją uwagę, bo syn mówi, że nic nie zrobił" – przeczytała jedna z nauczycielek po sytuacji, w której uczeń zniszczył cudzą własność. Jak dodaje, zdarzenie widziało wiele osób.

Inni nauczyciele przytaczają podobne reakcje: "Jak niby mój syn bił się z kolegami, jak on jest grzeczny?", "A czy to tylko Antoś tak zrobił?", "Dlaczego moja córka dostała jedynkę?". Pojawiają się też wiadomości zaczynające się od znamiennego: "Ale moja córcia/synek...".

Trudno się dziwić, że pierwszym odruchem rodzica jest wiara we własne dziecko. Problem pojawia się dopiero wtedy, gdy rozmowa ze szkołą zaczyna przypominać spór o to, czyja wersja wydarzeń musi być prawdziwa. A czasem warto najpierw po prostu zapytać: "Co dokładnie się wydarzyło?".

Osobną kategorię stanowią wiadomości, w których rodzice próbują wyjaśnić zachowanie albo szkolne trudności dziecka diagnozą. Czasem prawdziwą, czasem będącą dopiero w trakcie stawiania, a czasem... taką, która chyba jeszcze nie znalazła się w żadnej klasyfikacji.

"Bo moja córka, proszę pani, ma 'dyskografię;" – przeczytała jedna z nauczycielek. Możemy się oczywiście domyślać, że chodziło o dysgrafię, ale przejęzyczenie jest na tyle urocze, że trudno się przy nim nie uśmiechnąć.

Jeszcze bardziej zapadła nauczycielom w pamięć inna wiadomość: "Z całym szacunkiem, ale pani uwaga jest bez sensu, gdyż syn cierpi na zapominalstwo i jest w tej sprawie diagnozowany". Autorka wspomnienia przyznała, że do dziś ją ta wiadomość bawi.

I tu pojawia się jednak całkiem poważny temat. Diagnoza dziecka jest dla szkoły ważną informacją i może oznaczać konieczność dostosowania wymagań czy sposobu pracy do jego potrzeb. Nie powinna jednak automatycznie stawać się odpowiedzią na każdą uwagę nauczyciela ani zamykać rozmowy o zachowaniu dziecka.

Bo można jednocześnie powiedzieć: "mojemu dziecku jest z tym trudniej" i zapytać: "co możemy zrobić, żeby następnym razem poradziło sobie lepiej?". Właśnie wtedy informacja o trudnościach dziecka staje się początkiem współpracy rodzica ze szkołą, a nie argumentem kończącym dyskusję.

Są też wiadomości, które pokazują, jak szerokiego wsparcia czasem oczekujemy od szkoły.

Jedna z nauczycielek odebrała późnym wieczorem w piątek telefon z obcego numeru. Zdenerwowany rodzic chciał wiedzieć, gdzie jest jego córka Beatka. Problem w tym, że nauczycielka nie miała pojęcia. Jak się później okazało, dziewczyna spała we własnym pokoju.

Inny rodzic tłumaczył spóźnienie ucznia: "Przepraszam, że syn się spóźnił, ale zapomniałam zadzwonić do niego i go obudzić". Chodziło o ucznia szkoły średniej, który zajęcia zaczynał o godz. 12.

Wśród wiadomości pojawiają się też prośby o usprawiedliwienie "wszystkich nieobecności", bez podania konkretnych dat. A propos choroby, wielu nauczycieli przytoczyło słynne słowa, reakcję na wiadomość o tym, że dziecko jest chore i źle się czuje. "W domu nie kaszlał".

Co ciekawe, jedna z nauczycielek zwróciła uwagę, że znacznie bardziej niż nietypowe pytania przeszkadza jej sposób, w jaki niektóre wiadomości są napisane. Brak powitania i podpisu, interpunkcji, niedbała składnia czy rozpoczynanie komunikatu od: "Niech pani..." sprawiają, że nawet zwykła prośba może zabrzmieć jak polecenie.

Do tego dochodzą wiadomości pisane pod wpływem emocji: "Jak pani nie usunie tej uwagi, to idę do dyrekcji" albo pretensje o zwrócenie dziecku uwagi na niewłaściwe zachowanie.

Oczywiście działa to w obie strony. Rodzice także mają prawo oczekiwać od nauczycieli jasnej, kulturalnej i rzeczowej komunikacji. Szkoła jest miejscem, w którym obie strony spotykają się w jednej sprawie – dziecka.

Dlatego przed naciśnięciem "wyślij" czasem warto przeczytać wiadomość jeszcze raz. Sprawdzić, czy napisaliśmy jasno, czego potrzebujemy, czy ton nie jest zbyt napastliwy i – przede wszystkim – czy sprawa rzeczywiście jest tak bardzo pilna.

Źródło: Mamy Mamom – forum dla rodziców