
Każdy rodzic chce, żeby jego dziecko miało łatwiej niż on sam. Spełniamy więc zachcianki, rozwiązujemy problemy i wyręczamy w codziennych obowiązkach. Robimy to z miłości, ale efekt może być zupełnie inny, niż oczekiwaliśmy. Kinga Bodera, która w mediach społecznościowych porusza tematy rodzicielstwa, wskazuje cztery zachowania dorosłych, które mogą sprzyjać roszczeniowej postawie u dzieci.
Chcemy oszczędzić dzieciom rozczarowań, stresu i niepowodzeń. Kiedy czegoś pragną, staramy się im to zapewnić. Kiedy pojawia się problem, natychmiast szukamy rozwiązania. Czasem nawet nie zauważamy, że przejmujemy odpowiedzialność za sprawy, z którymi nasze dzieci mogłyby już poradzić sobie samodzielnie. Tymczasem wychowanie to nie tylko zapewnianie poczucia bezpieczeństwa, ale również przygotowywanie do życia, w którym nie zawsze wszystko układa się po naszej myśli.
Dziecko musi też usłyszeć „nie”
Pierwszym błędem, na który zwraca uwagę Kinga Bodera, jest spełnianie wszystkich dziecięcych życzeń. Rodzice często robią to, żeby uniknąć płaczu, złości czy rozczarowania. Problem pojawia się wtedy, gdy odmowa praktycznie nie istnieje, a dziecko zaczyna traktować realizację swoich oczekiwań jako coś oczywistego.
"Dziecko nie musi dostawać wszystkiego, czego chce. Odmowa, czekanie i rozczarowanie są częścią życia" – przypomina autorka nagrania.
Umiejętność radzenia sobie z frustracją rozwija się stopniowo. Dziecko uczy się jej również wtedy, gdy musi poczekać na wymarzoną zabawkę czy zaakceptować, że potrzeby innych członków rodziny są równie ważne. Nie chodzi o odmawianie dla zasady, ale o pokazanie, że nie każde pragnienie musi zostać natychmiast spełnione.
Rozwiązywanie wszystkich problemów za dziecko
Dziecko zapomniało zeszytu albo pokłóciło się z kolegą? Wielu rodziców odruchowo wkracza do akcji, zanim dziecko zdąży zastanowić się, co może zrobić.
"Zanim wkroczysz z pomocą, daj mu szansę samodzielnie poszukać rozwiązania" – radzi Bodera. Nie oznacza to oczywiście pozostawiania dziecka samego z trudnościami. Wsparcie rodzica jest niezbędne, szczególnie w sytuacjach przekraczających jego możliwości. Jednak czym innym jest pomoc, a czym innym przejmowanie odpowiedzialności za każdy drobny problem.
Czasem zamiast podawać gotowe rozwiązanie, wystarczy zapytać: "Jak myślisz, co możesz teraz zrobić?". To prosty sposób, by budować samodzielność i poczucie sprawczości.
Wyręczanie w obowiązkach domowych
Sprzątanie pokoju, odkładanie rzeczy na miejsce czy nakrywanie do stołu to zadania, w które dzieci mogą angażować się już od najmłodszych lat. Jeżeli jednak rodzice zawsze robią wszystko za nie, trudno oczekiwać, że same zrozumieją, ile wysiłku wymaga prowadzenie domu.
"Jeśli zawsze sprzątasz po dziecku, odnosisz jego rzeczy i wykonujesz za nie wszystkie domowe zadania, skąd ma wiedzieć, że prowadzenie domu wymaga wspólnego wysiłku?" – pyta autorka nagrania.
Bodera opowiada, że w jej rodzinie każde dziecko ma swoje obowiązki oraz miesięczny dyżur. "Nie płacimy za dbanie o siebie, swoje rzeczy i wspólny dom. To naturalna część życia w rodzinie" – wyjaśnia.
Obowiązki powinny być oczywiście dostosowane do wieku i możliwości dziecka. Nie chodzi o obciążanie go pracą, ale o budowanie odpowiedzialności za wspólną przestrzeń.
Zobacz także
Szacunek należy się również rodzicom
Ostatni punkt dotyczy zachowania wobec innych. Dziecko ma prawo do własnego zdania, złości i sprzeciwu. Nie oznacza to jednak przyzwolenia na obrażanie, wyzywanie czy poniżanie.
"Dziecko ma prawo się złościć, protestować i nie zgadzać z rodzicem. Ale to nie oznacza, że może obrażać, wyzywać czy poniżać innych" – podkreśla Bodera. Szacunek dla emocji dziecka nie oznacza akceptowania każdego zachowania. Można uznać jego złość, a jednocześnie jasno powiedzieć, że nie wolno krzywdzić innych.
Co ważne, zasada ta działa w obie strony. Dziecko uczy się szacunku przede wszystkim poprzez obserwację dorosłych. Jeśli rodzice wymagają spokojnej komunikacji, sami również powinni unikać krzyku i poniżania.
Miłość nie polega na usuwaniu wszystkich przeszkód
Wskazówki Kingi Bodery sprowadzają się do jednej myśli – dzieci potrzebują nie tylko miłości i wsparcia, ale również granic, obowiązków i możliwości doświadczania konsekwencji własnych decyzji. Nie oznacza to oczywiście, że pojedyncze ustępstwo czy pomoc w zadaniu sprawi, że wychowamy roszczeniowego człowieka. Znaczenie ma codzienny sposób funkcjonowania rodziny i to, czy dziecko ma okazję rozwijać samodzielność oraz odpowiedzialność.
Źródło: Kinga Bodera, Instagram, rolka "Tak wychowujesz roszczeniowe dziecko".




