Nocna panika i natarczywe myśli mają przyczynę. Tego doświadcza prawie każda mama

Każda mama czasami w nocy się zamartwia

Nocne pobudki i godziny spędzone na zamartwianiu się to coś, co dotyczy prawie każdej mamy. W środku nocy, gdy wszyscy w domu śpią, nie ma żadnych bodźców zewnętrznych ani pilnych spraw do załatwienia. Jeśli tylko zdarzy nam się przebudzić, mózg nagle zaczyna działać na najwyższych obrotach.

Pewnie większość z nas doświadczyła tego choćby raz. Analizujemy każdy szczegół dnia, przypominamy sobie o wszystkich sprawach, które wymknęły się spod kontroli, a głowa podsuwa najgorsze możliwe scenariusze.

Często zdarza się to, gdy mamy pełen grafik i natłok obowiązków. W ciągu dnia energia i różne zadania odciągają naszą uwagę. Często działamy na adrenalinie i nie zastanawiamy się nad trudnościami. W nocy, gdy nic nam nie przeszkadza, nasze myśli w końcu znajdują przestrzeń. Cisza i ciemność sprawiają, że każdy problem wydaje się poważniejszy, a serce bije szybciej, mimo że nie dzieje się nic nagłego.

Nie bez powodu zjawisko to dotyka przede wszystkim mamy — obciążenie psychiczne macierzyństwem sprawia, że nasz mózg jest nieustannie aktywny, bo jednocześnie myślimy o dzieciach, pracy, domu i wszystkim, o czym nikt inny nie pomyśli.

Organizm mamy reaguje tak w sposób naturalny. W nocy poziom kortyzolu może wzrosnąć (tak przygotowuje się ciało na poranek), ale jednocześnie może wybudzić i sprawić, że mózg zacznie intensywnie analizować różne rzeczy. Dodatkowo spadki cukru we krwi lub niewielkie zaburzenia snu mogą nasilać poczucie niepokoju.

Wszystko to jest naturalne i nie oznacza, że coś jest nie tak z naszym umysłem. To po prostu mózg robi to, do czego jest stworzony — stara się przewidzieć zagrożenia i chronić nas, nawet gdy realne niebezpieczeństwo nie istnieje. Poza tym trzeba sobie jasno powiedzieć, że każda kobieta, która zostaje mamą, już do końca życia z jakiegoś powodu będzie się zamartwiać.

Z punktu widzenia ewolucji noc kiedyś była czasem zagrożenia. Człowiek w ciemności musiał być czujny, bo w niej coś mogło na niego czyhać i prowadzić do niebezpieczeństwa. Teraz te mechanizmy naszego mózgu wciąż działają w domu, w łóżku, gdy nie ma zagrożenia. Nasze myśli stają się wtedy natarczywe i nie dają spokoju, mimo że w świetle dnia większość problemów wydaje się mniejsza i łatwiejsza do rozwiązania.

Wiele mam żyje w ciągłym "trybie naprawiania" i jest zmuszonych do rozwiązywania różnych problemów na bieżąco. Dzień wypełniony obowiązkami sprawia, że mózg przyzwyczajony jest do stałego planowania i rozwiązywania problemów. Gdy nadchodzi noc, świat zwalnia, a mózg nie potrafi przełączyć się na tryb spoczynku. Myśli krążą wokół tego, co trzeba zrobić, co poszło źle, co może się wydarzyć. To właśnie wtedy pojawiają się uczucia lęku i paniki.

Gdy nocne lęki kumulują się miesiącami, mogą przerodzić się w poważniejszy problem — a lekarze coraz więcej osób szuka pomocy w zakresie zdrowia psychicznego właśnie z powodu chronicznego napięcia i bezsenności. Warto o tym pamiętać, zanim poważny problem się rozwinie.

Nie oznacza to, że z nami jest coś nie tak. To naturalna reakcja, którą można nauczyć się kontrolować. Pomocna jest metoda znana jako "godzina zmartwień" — ten wieczorny rytuał Finów zmienia podejście do lęku i działa też u dorosłych: wystarczy wyznaczyć sobie ograniczony czas na analizowanie problemów, dać im konkretne miejsce, a następnie je zamknąć.

Wystarczy, że świadomie wyznaczysz sobie wieczorem 10–20 minut, podczas których pozwolisz swoim myślom krążyć wokół zmartwień i lęków, ale przy okazji zracjonalizujesz je, by nie zdominowały twoich myśli w nocy. Zapisanie problemów w notesie i odłożenie go na bok też pozwoli mózgowi poczuć, że "sprawy są zapisane" i możesz je rozwiązać kolejnego dnia.

W nocy można stosować proste techniki, które pomagają uspokoić umysł. Warto przypominać sobie, że jesteśmy w stanie poradzić sobie z problemami, gdy będą naprawdę rzeczywiste. Wyobrażenie sobie, że nasze myśli wkładamy do "pudełka" i wyciągniemy je rano, pozwala poczuć ulgę.

Można też wprowadzić krótkie ćwiczenia oddechowe, które pomogą się zrelaksować. Najważniejsze jest pozwolić sobie na sen, bo to on przywraca logiczne myślenie i zdroworozsądkową perspektywę, których w środku nocy może brakować. Rano sprawy prawdopodobnie okażą się łatwiejsze do opanowania, a my zyskamy kontrolę i spokój.

Nocne ataki paniki i natarczywe myśli są częścią macierzyństwa, doświadcza ich prawie każda mama, ale mają swój powód. To naturalna reakcja organizmu i mózgu, wynikająca z biologii, hormonów i ewolucyjnych mechanizmów czujności, a czasami przebodźcowania i przemęczenia.

Warto jednak zwrócić uwagę, kiedy chronicznie nie śpimy i czujemy się coraz bardziej wyczerpane. Jeśli wypalenie rodzicielskie to nie słabość — jak podkreślają psycholodzy, to sygnał, że potrzebujemy wsparcia i odpoczynku — to nocne zamartwianie się, które nie mija, może być jednym z pierwszych objawów tego stanu.

Wiedząc, skąd się biorą nocne lęki, można je oswoić i przestać walczyć z własnym umysłem. Zamiast tego zacznij je traktować świadomie, a kiedy poczujesz się zdrowsza — pamiętaj, że to domena prawie każdej mamy i istnieją sprawdzone kroki, żeby tę spiralę przerwać. Pozwól głowie odpocząć w nocy, żeby rano obudzić się spokojniejszą i gotową do podjęcia różnych matczynych wyzwań.

Źródło: scarymommy.com