Nie jestem egoistką, bo pojechałam na wakacje bez dziecka. Wróciłam jako szczęśliwsza mama

To szósty odcinek naszego cyklu "Mamo odpuść". Będziemy w nim opisywać, co warto zostawić za sobą, żeby odetchnąć i poczuć spokój w codziennym rodzicielstwie – od odpuszczenia porównań z innymi mamami po pozwolenie sobie na małe niedoskonałości. Bo bycie mamą nie oznacza bycia idealną, a dbanie o siebie to nie luksus, tylko fundament zdrowia psychicznego.

Kiedy urodziłam dziecko, czułam, że każda sekunda powinna być poświęcona mu w całości. Byłam przekonana, że każda chwila spędzona poza jego ramionami to znak, że "jestem złą matką". W myślach powtarzałam sobie, że "powinnam być zawsze dostępna, cierpliwa, gotowa i najlepiej – nigdy nie prosić nikogo o pomoc". Ale prawda była taka, że niejednokrotnie czułam zmęczenie, złość, a nawet frustrację – i to było normalne.

Dobrze pamiętam, jak zamykałam się w łazience, żeby nikt nie widział, że potrzebuję chwili dla siebie. Czy płakałam? Żeby tylko raz. To właśnie wtedy przychodziły wyrzuty sumienia.

"Jak mogę tak robić? Jak mogę płakać mając zdrowe dziecko? Jak mogę nie chcieć spędzać z nim każdej sekundy?" – myślałam.

Te myśli nie dawały mi spokoju, a jednocześnie wiedziałam, że potrzebuję oddechu, choćby tylko na kilka minut.

Z czasem zrozumiałam, że kocham swoje dziecko całym sercem i to normalne, że potrzebuję chwili oddechu. Każdy jego uśmiech, każdy mały gest i moment bliskości, były i są cudowne. Jednak odkryłam też, że czasem potrzebuję pobyć sama, żeby naładować baterie, poczuć się sobą i wrócić do dziecka z większą cierpliwością i spokojem.

Zrozumiałam też, że proszenie o pomoc to nie wstyd. Wiele razy prosiłam partnera, żeby zabrał dziecko na spacer, bo ja potrzebowałam popołudnia "tylko dla siebie".

Zrobiłam sobie nawet samotny wyjazd nad morze, takie mini-wakacje wyjeżdżałam też kilka razy z przyjaciółkami. I wiecie co? To nie zmieniło mojej miłości do dziecka. Wręcz przeciwnie – pozwoliło mi poczuć radość życia i świeżą energię, którą mogłam potem podzielić z moim maluchem.

W pierwszych miesiącach życia dziecka, każda minuta spędzona osobno wydawała mi się luksusem, na który nie mogę sobie pozwolić. Dziś wiem, że każda mama ma prawo do oddechu. To nie jest egoizm. To dbanie o własne zdrowie psychiczne. Dziecko nie potrzebuje matki zmęczonej i zestresowanej, tylko szczęśliwej i zrelaksowanej.

Czuję, że największym wrogiem matek są własne oczekiwania. Perfekcyjne macierzyństwo nie istnieje. Nie ma sensu spędzać każdej chwili na poczuciu winy, że nie jesteś przy dziecku non stop. Ja odpuściłam. Zrozumiałam, że mogę kochać moje dziecko i jednocześnie potrzebować przestrzeni dla siebie. Odpuszczając sobie wyrzuty sumienia, daję sobie i dziecku najlepszą wersję siebie.

Nie każda sekunda musi być spędzona z dzieckiem. Nie każda chwila z dala od niego czyni mnie złym rodzicem. Kocham moje dziecko, kocham nasze wspólne chwile, ale kocham też siebie. I w końcu nie mam wyrzutów sumienia, że potrzebuję pobyć sama, bo to dla mnie, dla niego i dla naszej relacji najlepsze.

Tobie też to polecam.