Przestałam chodzić na "kawki" z koleżankami. I to było najlepsze "nie" w moim macierzyństwie [FELIETON]

Poród wspominam bardzo dobrze, ale to, co się działo później już niekoniecznie. Ból po cesarce, zarwane noce, karmienie piersią, wysysały ze mnie resztki sił, a mimo to nadal utrzymywałam kontakty towarzyskie, jak sprzed zajścia w ciążę.

Wszystkie te spotkania, "kawki", "herbatki" i wizyty, które wydawały się "ważne" w świecie innych mam, powoli zjadały mnie od środka. Czułam zmęczenie fizyczne, ale najgorsze było psychiczne – poczucie, że zawsze powinnam, muszę, nie mogę odmówić.

Decyzja, żeby odpuścić, nie przyszła do mnie tak od razu. Było w tym oczywiście poczucie winy, strach przed odrzuceniem i myśl, że zaraz ktoś pomyśli, że "olewam" i się "nie angażuję". Potem uświadomiłam sobie coś prostego: mój spokój jest ważniejszy. Moje dziecko zasługuje na mamę, która ma energię, a nie na mamę wyczerpaną i złośliwą.

Pamiętam, jak po raz pierwszy odmówiłam przyjaciółce spotkania.

"Nie, dziś nie przyjdę do ciebie na kawę" – powiedziałam i serce mi zadrżało.

Nauczyłam się jednak, że prawdziwi przyjaciele zrozumieją, a ci, którzy mnie skrytykują, nie są w ogóle warci mojego czasu. Od tego momentu każde "nie" stało się takim balsamem na moją duszę.

Odpoczynek przestał już być luksusem, a stał się moim ratunkiem. Cisza po powrocie ze spaceru z dzieckiem, wieczory z książką i herbatą, bez pogoni za towarzystwem, zaczęły przywracać równowagę w moim życiu.

Zrozumiałam, że nie muszę być wszędzie i ze wszystkimi. Zaczęłam wybierać spotkania, które naprawdę dają mi radość, a reszta przestała istnieć w moim kalendarzu. Odkryłam, że nie muszę być obecna na wszystkich "mama-eventach".

Zaczęłam pytać samą siebie: czy ja naprawdę tego chcę, czy tylko boję się odmówić? Przestałam wychodzić z domu zmęczona tylko po to, żeby komuś było miło. Zamiast kolejnej kawy "na siłę", wybrałam spacer z wózkiem i ciszę w głowie.

Zamiast udowadniać, że "ogarniam wszystko", pozwoliłam sobie nie ogarniać nic poza tym, co najważniejsze. W końcu dotarło do mnie, że moje dziecko nie potrzebuje mamy towarzyskiej, tylko mamy spokojnej.

Czy mam poczucie winy? Ono czasem wraca, ale w takich sytuacjach zawsze sobie przypominam: odpuszczam dla dobra mojego i mojego dziecka. Dzięki temu jestem szczęśliwsza, spokojniejsza i bardziej obecna.

Nie chodzi o to, żeby się izolować od znajomych, ale o to, żeby wybierać mądrze. Cisza, spokój, brak presji społecznej – to najlepszy prezent, jaki mogę sobie dać w macierzyństwie. Teraz wiem, że zdrowie psychiczne matki jest fundamentem szczęścia dziecka.

Odkąd nauczyłam się odpuszczać, moje życie naprawdę stało się lżejsze. Spotkania towarzyskie na siłę nie przynoszą szczęścia, tylko zmęczenie i poczucie winy. Lepiej czasem usiąść w ciszy, napić się herbaty i po prostu być – i dla siebie, i dla dziecka.

Droga Czytelniczko, a czy Ty umawiasz się na kolejne spotkania tylko po to, żeby "nie wypaść z obiegu"? Czy płacisz za to później cenę zmęczenia i poczucia winy? Prawdziwi przyjaciele nie znikną, jeśli powiesz "nie" i zostaniesz w domu. Warto czasem odpuścić, nie robić nic na siłę i nie spotykać się ze strachu, że stracisz znajomych.

Prawdziwa przyjaźń zrozumie i poczeka. Nie bój się słuchać swoich potrzeb i potrzeb swojego dziecka. Czasami cisza i spokój w domu są tym, czego naprawdę potrzebujesz.