
40-letnia Esther Wanja Muthoni, Kenijka pracująca jako pomoc domowa w Arabii Saudyjskiej, została skazana na 100 batów za pozamałżeński stosunek płciowy. Kobieta, która w sierpniu 2025 roku urodziła synka, nie odwołała się od wyroku, ponieważ liczyła, że dzięki temu szybciej wróci do swoich dzieci w Kenii. Dziś jej sytuacja pozostaje dramatyczna.
Miłość, ciąża i wyrok, który zmienił jej życie
Esther Wanja Muthoni wyjechała do Arabii Saudyjskiej w celach zarobkowych. Pracowała tam legalnie jako pomoc domowa, jednak jej życie osobiste szybko stało się przyczyną poważnych problemów.
Podczas pobytu w tym kraju kobieta związała się z Egipcjaninem. Z ich relacji urodził się syn Abudy, który przyszedł na świat w sierpniu 2025 roku. Ojciec dziecka opuścił jednak Arabię Saudyjską jeszcze przed porodem. Sytuacja Esther skomplikowała się, gdy jej przełożony odkrył ją z noworodkiem w miejscu zakwaterowania dla pracowników. Kobieta wraz z dzieckiem została przewieziona do szpitala, gdzie policja zatrzymała ją na przesłuchanie. Po zwolnieniu nie mogła już wrócić do dotychczasowego miejsca zamieszkania. Nie znalazła również pomocy w schronisku, które odmówiło jej przyjęcia.
Esther znalazła się w wyjątkowo trudnym położeniu. Bez stałego miejsca zamieszkania i pewności, co przyniesie kolejny dzień, przebywała na stacji benzynowej w Rijadzie. Nie była tam jedyną kobietą w podobnej sytuacji. Miejsce to stało się punktem spotkań matek migrantek, które chciały wrócić do swoich ojczyzn razem z dziećmi.
Dla Esther najważniejsze było ponowne spotkanie z rodziną w Kenii. Kobieta ma tam jeszcze inne dzieci, do których chciała wrócić. Tymczasem jej sytuacja prawna stawała się coraz bardziej skomplikowana.
W październiku 2026 roku sąd w Rijadzie wydał wyrok skazujący ją na 100 uderzeń batem za stosunek s***ualny poza małżeństwem. Dodatkowo orzeczono wobec niej roczne wygnanie.
Zobacz także
Nie miała adwokata i nie zdecydowała się na odwołanie
Rozprawy odbywały się latem 2026 roku przed trzyosobowym składem sędziowskim. Z relacji opisywanych przez Citizen Digital i Tuko.co.ke wynika, że Esther miała zapewnionego tłumacza, ale podczas postępowania nie towarzyszył jej prawnik.
Drugi z wymienionych portali zwraca uwagę, że zgodnie z saudyjskimi przepisami osoby, których nie stać na obronę, powinny mieć możliwość skorzystania z pomocy prawnej finansowanej przez państwo. W praktyce jednak nie zawsze oznacza to, że oskarżeni rzeczywiście otrzymują wsparcie adwokata.
Kobieta nie zdecydowała się na zaskarżenie wyroku. Jak wynika z jej relacji przytoczonej w materiałach opartych na śledztwie "The New York Times", obawiała się kary, ale jednocześnie wierzyła, że zaakceptowanie orzeczenia pozwoli jej wrócić do Kenii.
Nie wiadomo, kiedy dokładnie miałaby zostać wykonana kara chłosty. Nie ma również pewności, w jaki sposób zostanie zrealizowany nakaz rocznego wygnania.
Kolejnym problemem są dokumenty podróżne Esther i jej synka. Jak informują kenijskie media, wcześniej przygotowane dokumenty umożliwiające wyjazd z Arabii Saudyjskiej straciły ważność. Nie ma potwierdzenia, czy kobieta otrzymała już nowe dokumenty ani czy może legalnie opuścić kraj razem z Abudym.
Doniesienia medialne różnią się również w kwestii pomocy ze strony kenijskich władz. Citizen Digital i Tuko.co.ke informują, że ambasada Kenii przygotowała dokumenty wyjazdowe, a firma Maharah Human Resources, która zatrudniała Esther, zapewniła jej później zakwaterowanie.
Podobne informacje o wsparciu w sprawie dokumentów podaje "The Kenya Times". Z kolei Kenyans.co.ke, powołując się na dziennikarskie śledztwo "The New York Times", przedstawia odmienną wersję i wskazuje, że kenijskie władze nie pomogły kobiecie. Portal zaznacza jednak, że nie był w stanie samodzielnie potwierdzić tych informacji.
Wątpliwości budzi także sam nakaz wygnania. Sąd nie wskazał w nim konkretnego miejsca, do którego Esther miałaby zostać skierowana. Nie wiadomo więc, czy orzeczenie umożliwi jej powrót do Kenii, czy oznacza jedynie konieczność opuszczenia Rijadu i przeniesienia do innego miasta w Arabii Saudyjskiej.
Sprawa 40-letniej Kenijki wciąż pozostawia wiele niewiadomych. Nie podano terminu wykonania kary 100 batów, nie potwierdzono również, czy kobieta i jej syn otrzymali nowe dokumenty podróżne.
Najważniejsze pytanie pozostaje bez odpowiedzi: czy kobieta będzie mogła wrócić do swoich dzieci i rozpocząć życie od nowa w ojczyźnie?
Źródło: nytimes.com




