Martwiłabym się, gdyby mój syn miał same piątki. O sukcesie w życiu decyduje coś innego

Nie chcę, żeby mój syn dorastał w przekonaniu, że musi być najlepszy ze wszystkiego, że powinien równie dobrze radzić sobie z matematyką, historią i biologią, nawet jeśli niektóre z tych przedmiotów zupełnie go nie interesują. Chciałabym raczej, żeby odkrywał to, co naprawdę lubi, rozwijał swoje mocne strony i nie bał się próbować nowych rzeczy.

Do tych przemyśleń skłoniła mnie rolka Edyty Plich, edukatorki, która na Instagramie (@edyta_plich) porusza tematy związane ze szkołą, rodzicielstwem i kompetencjami przyszłości.

"Nie ma powodu, żeby mieć piątki ze wszystkiego" – mówi w nagraniu. I trudno nie przyznać jej racji. Plich zwraca uwagę na model edukacji, w którym za najlepszego ucznia uznaje się tego, który osiąga świetne wyniki z każdego przedmiotu. Tymczasem w dorosłym życiu rzadko oczekuje się od nas, że będziemy równie dobrzy we wszystkim.

Jedni mają talent do języków, inni doskonale radzą sobie z liczbami. Ktoś potrafi godzinami rozwiązywać skomplikowane zadania, a ktoś inny ma niezwykłą łatwość nawiązywania kontaktów z ludźmi. Dlaczego więc w szkole tak często próbujemy wszystkich mierzyć tą samą miarą?

Oczywiście nie chodzi o to, żeby dziecko uczyło się wyłącznie tego, co lubi, a całą resztę ignorowało. Podstawowa wiedza z różnych dziedzin jest potrzebna, ale czy naprawdę musi opanować każdy przedmiot na piątkę? Coraz bardziej przekonuję się, że wcale nie.

Edyta Plich podkreśla, że szkolne stopnie nie przesądzają o późniejszej karierze. Wskazuje przede wszystkim na znaczenie odkrywania własnych pasji.

Dobre oceny mogą pomagać w dalszej edukacji i mieć związek z późniejszymi osiągnięciami. Nie oznacza to jednak, że na podstawie świadectwa jesteśmy w stanie przewidzieć, jak potoczy się czyjeś życie. Z jednej strony, nie możemy powiedzieć, że stopnie nie mają żadnego znaczenia, ale równie trudno uznać je za jedyny wyznacznik przyszłego sukcesu.

Najbardziej poruszył mnie jednak inny fragment wypowiedzi Edyty Plich. Ten, w którym mówi o roli rodzica. Zwraca uwagę, że rodzic nie powinien być trenerem, którego zadaniem jest nieustanne motywowanie, wymaganie i podnoszenie poprzeczki. Powinien być przede wszystkim opiekunem, który pomaga dziecku rozwijać talenty i umiejętności.

I wcale nie jest to takie proste, bo łatwo wpaść w pułapkę ciągłego oczekiwania. Dziecko dostaje czwórkę, więc pytamy, dlaczego nie piątkę. Zamiast zapytać, czego się nauczyło albo co sprawiło mu największą przyjemność, zawsze skupiamy się na wyniku.

Ja nie chcę, żeby mój syn miał poczucie, że jest tyle wart, ile ostatnia ocena w dzienniku. Chcę, żeby wiedział, że może popełniać błędy, że czasem warto odpuścić coś, co nie jest jego mocną stroną, i poświęcić więcej energii temu, co naprawdę go interesuje. Chciałabym, żeby miał odwagę stawiać sobie własne cele, zamiast przez całe życie próbować sprostać cudzym oczekiwaniom.

Nie zamierzam przekonywać syna, że oceny nie mają znaczenia. Wiem, że czasem decydują o dostaniu się do wymarzonej szkoły czy na wybrane studia. Wiem też, że system edukacji rządzi się swoimi zasadami i nie możemy po prostu udawać, że stopnie nie istnieją, ale nie chcę również, żeby każda gorsza ocena była powodem do stresu, rozczarowania czy poczucia porażki.

Wolałabym, żeby mój syn umiał współpracować z ludźmi, samodzielnie podejmować decyzje, szukać rozwiązań i podnosić się po niepowodzeniach. Dorosłe życie nie przypomina przecież sprawdzianu z jedną prawidłową odpowiedzią, do którego możemy się przygotować.

Gdyby mój syn miał same piątki, pewnie zaczęłabym się zastanawiać, czy rzeczywiście wszystko przychodzi mu z taką łatwością, czy może czuje, że nie wolno mu być w niczym gorszym i za wszelką cenę próbuje to udowodnić albo że za dobrymi wynikami kryje się strach przed popełnieniem błędu?

Zdecydowanie bardziej niż świadectwa z czerwonym paskiem życzę mu życia, w którym będzie wiedział, kim jest, co lubi i czego naprawdę chce.

Źródło: Instagram @edyta_plich