Te 4 zdania zdradzają brak dojrzałości emocjonalnej. Nawet nie mów ich przy dziecku

Rodzice, którzy dziś wychowują dzieci, to pokolenie, które w dużej mierze ma ogromną świadomość tego, jak ważna jest ich rola. Dbają nie tylko o rozwój dzieci, ale także o ich zdrowie psychiczne, emocje i umiejętność budowania relacji z innymi. Wiemy już, że jednym z kluczy do tego, by dziecko było szczęśliwe, pewne siebie i potrafiło dobrze radzić sobie w dorosłym życiu, jest zapewnienie mu w dzieciństwie jak najwięcej zrozumienia, czułości i szacunku.

Niezwykle ważne jest również uczenie dzieci empatii i życzliwości, które są ściśle związane z inteligencją emocjonalną. Znaczenie ma nie tylko to, czego uczymy dziecko, ale także to, co do niego mówimy, jak zachowujemy się w jego obecności i jakie postawy społeczne mu pokazujemy. To my, jako rodzice, jesteśmy dla dzieci pierwszym przykładem tego, jak funkcjonować w świecie i budować relacje z innymi.

Dlatego warto od najmłodszych lat zwracać uwagę na to, co mówimy do dzieci i w ich obecności. Często nieświadomie powielamy bowiem kalki i schematy wyniesione z własnego dzieciństwa. Niektóre z nich pochodzą sprzed wielu lat i nie zawsze są neutralne czy wspierające.

Zdarza się, że nawet gdy świadomie uczymy dzieci empatii i życzliwości, nagle wypowiadamy zdanie, które sami słyszeliśmy w dzieciństwie i dziś powtarzamy je bez większego zastanowienia. Oto 4 zdania, które często mówią osoby o niskiej inteligencji emocjonalnej lub takie, które zostały przez nie wychowane.

Jak wskazuje przywoływana przez portal kobieta.wp.pl, psycholożka kliniczna dr Cortney S. Warren, jednym z sygnałów niskiej inteligencji emocjonalnej może być trudność z przyjmowaniem odpowiedzialności za własne zachowanie. Osoba, która za każdym razem szuka winnego na zewnątrz, nie musi chcieć nikogo zranić – czasem w ten sposób chroni się przed wstydem, poczuciem winy czy przyznaniem się do błędu.

Dojrzałość emocjonalna polega jednak również na tym, by umieć powiedzieć: "To był mój błąd" i zastanowić się, co można zrobić inaczej. Mówimy tu również o przepraszaniu dzieci i mówieniu im o tym, że coś jest naszą winą.

Niektórzy ludzie nawet w trudnej sytuacji potrafią skupić się przede wszystkim na udowodnieniu, że od początku mieli rację. U rodziców to często naturalna reakcja na porażkę dziecka, przed którą je ostrzegali. Według dr Cortney S. Warren może to wskazywać na potrzebę dominowania nad rozmówcą i stawiania siebie w pozycji osoby, która wie lepiej.

Tymczasem w dojrzałej relacji nie chodzi o wygrywanie każdej dyskusji, ale o rozwiązanie problemu i wzajemne zrozumienie. Można przecież mieć rację, nie wykorzystując jej do zawstydzania czy poniżania drugiej osoby.

Deklarowanie pełnej samowystarczalności nie zawsze oznacza siłę i niezależność. Psycholożka zwraca uwagę, że podobne słowa mogą być sposobem na ochronę przed zranieniem, odrzuceniem albo poczuciem zależności od innych.

Zdrowe relacje wymagają jednak także umiejętności przyjmowania wsparcia i przyznania, że czasem potrzebujemy drugiego człowieka. Proszenie o pomoc czy mówienie o swoich potrzebach nie jest oznaką słabości, ale świadczy o samoświadomości.

To zdanie często pojawia się wtedy, gdy ktoś nie chce lub nie potrafi zmierzyć się z emocjami drugiej osoby. A rodzic jako opiekun powinien to dźwigać i dawac dziecku poczucie, że jego emocje są ważne i potrzebne. Zamiast spróbować zrozumieć, dlaczego ktoś jest smutny, zły czy rozczarowany, łatwiej jest uznać jego reakcję za przesadzoną.

Jak wynika z podejścia opisywanego przez dr Cortney S. Warren, lekceważenie cudzych emocji może świadczyć o trudnościach z empatycznym komunikowaniem się. Nie musimy zgadzać się z czyimiś odczuciami, żeby je zauważyć i potraktować z szacunkiem.

Źródło: kobieta.wp.pl, antyradio.pl