Nie krzyczą, nie sprawiają problemów, a rodzice myślą, że to dobrze. "Szklanych dzieci" nikt nie zauważa

Termin "glass child" odnosi się do dzieci wychowujących się w rodzinach, gdzie jedno z rodzeństwa wymaga stałej, intensywnej opieki.

W takich domach uwaga dorosłych skupia się głównie na jednym dziecku. Drugie uczy się być "niewidoczne", żeby nie dokładać rodzicom problemów.

Z zewnątrz "szklane dzieci" często wyglądają na spokojne, odpowiedzialne i samodzielne. W rzeczywistości wiele z nich doświadcza emocjonalnego głodu i poczucia bycia pomijanym. Nie chodzi tu o brak opieki materialnej, tylko o brak miejsca na własne emocje.

W takich rodzinach zdrowe dziecko szybko uczy się, że jego potrzeby są mniej ważne. Słyszy komunikaty w stylu "poradzisz sobie" albo "teraz nie mamy głowy do twoich spraw".

W efekcie zaczyna tłumić emocje, nie mówi o problemach i nie chce dokładać stresu rodzicom. Nagrodą bywa cisza i brak konfliktów, ale kosztem własnych uczuć.

Jednym z najczęstszych doświadczeń "szklanych dzieci" jest brak zauważenia ich codzienności. Szkolne sukcesy, porażki czy ważne wydarzenia często schodzą na dalszy plan.

Z czasem rodzi się przekonanie, że trzeba "zasłużyć" na uwagę albo najlepiej w ogóle jej nie potrzebować. W dorosłości może to prowadzić do trudności w przyjmowaniu wsparcia i komplementów.

Wielu dorosłych wspomina, że nie pozwalano im na własny kryzys. W porównaniu z chorobą rodzeństwa, ich emocje były uznawane za mniej ważne. Dopiero w dorosłości wiele osób zaczyna rozumieć, jak wyglądało ich dzieciństwo. Internet i media społecznościowe pomagają nazwać doświadczenia, które wcześniej były trudne do uchwycenia.

Znacie to z własnego przykładu?

Źródło: glamour.pl