Zetki nie marzą o księciu z bajki. W miłości są najmądrzejszym pokoleniem

Od kilku lat, kiedy pokolenie Z (urodzone w latach 1996-2010) zaczęło wchodzić w dorosłość, obserwujemy skutki warunków, w jakich przyszło im dorastać. Warto pamiętać, że są to dzieci urodzone w świecie już rozwiniętym technologicznie – pokolenie, które nie pamięta czasów bez internetu i telefonów komórkowych.

Zetki wychowywały się w rzeczywistości nowoczesnej, ale także pod wpływem rodziców, którzy często mieli zupełnie inne podejście do wychowania niż wcześniejsze generacje. Dziś widzimy tego efekty w wyborach życiowych ich dorosłych dzieci, które w kluczowym okresie dorastania – gdy szczególnie ważna jest grupa rówieśnicza – doświadczyły izolacji społecznej z powodu pandemii.

Młodzi ludzie są dziś bardziej wycofani, większą wagę przywiązują do komfortu i samoopieki, a w pracy bardziej niż na awansie czy zawrotnej karierze zależy im na bezpieczeństwie i spokoju. Okazuje się również, że ich podejście do związków różni się znacząco od podejścia milenialsów. Coraz częściej mówi się, że pokolenie Z ma dość ciągłej krytyki i w tym jest lepsze niż rodzice – młodzi nie biorą ślubów "bo wypada" i nie tkwią w nieszczęśliwych relacjach tylko przez wzgląd na presję społeczną.

Jak podaje portal "Rzeczpospolita", w relacjach pokolenia Z nie ma już miejsca na romantyczną miłość niczym z filmów Disneya, w których po księżniczkę przyjeżdża książę na białym koniu. Zetki poszukują relacji, które dają im poczucie bezpieczeństwa i wspierają ich rozwój osobisty.

Nie oznacza to jednak, że młodzi rezygnują z miłości na rzecz skupienia wyłącznie na sobie. Dzisiejsi dwudziestolatkowie wychowali się w rodzinach, w których – częściej niż w PRL-u – dochodziło do konfliktów i rozwodów, ale jednocześnie zaczęto większą wagę przywiązywać do emocji jako istotnego elementu dobrostanu i rozwoju.

To doświadczenie dało Zetkom poczucie, że nic w życiu nie jest dane raz na zawsze, a związki – nawet małżeństwa – nie muszą trwać całe życie, jeśli są krzywdzące lub niesatysfakcjonujące dla partnerów. Jak mówi dr Agnieszka Rogulska z Uniwersytetu w Siedlcach w rozmowie z "Rzeczpospolitą", Zetki obserwowały różne modele rodzinne i nie zawsze wyniosły z domu obraz stabilnego związku rodziców.

Warto jednak zauważyć, że nie oznacza to automatycznie dramatycznych konsekwencji dla kolejnego pokolenia. Najnowsze badania pokazują, że mit rozbitego domu upada, a dzieci rozwiedzionych rodziców radzą sobie lepiej, niż myślisz – kluczowe znaczenie ma sposób, w jaki przebiega samo rozstanie, a nie sam fakt rozwodu. Międzypokoleniowa "dziedziczność" rozwodów spada, bo młodzi coraz lepiej potrafią przerwać schematy, które obserwowali w dzieciństwie.

Co ciekawe, nowe zasady obowiązują również w codziennej praktyce relacji. Portal naTemat.pl opisywał zjawisko, w którym związki pokolenia Z – pary nie chcą już mieszkać razem od razu po zaangażowaniu. Dwudziestolatkowie świadomie wybierają osobne mieszkania, by chronić swoją przestrzeń, niezależność i jakość samej relacji – zamiast wpadać w rutynę współlokatorów.

Ekspertka powołuje się na badania opublikowane w "Journal of Behavioral Addictions" (2025), które wskazują na większą dojrzałość młodych w porównaniu do ich rodziców w tym samym wieku. Przejmują oni wzorce relacji, w których kluczowe znaczenie mają ostrożność oraz jakość więzi.

Dziś młodzi nie idealizują już miłości, nie biorą ślubów bez refleksji nad przyszłością i nie marzą o królewiczu z bajki. Ich podejście jest bardziej pragmatyczne – realistyczne, ostrożne, a jednocześnie skoncentrowane na budowaniu zdrowych i wspierających relacji. Stabilny związek wiążą z dobrostanem psychicznym i emocjonalnym – i dotyczy to nie tylko relacji romantycznych, ale także przyjaźni i więzi rodzinnych.

Zetki świadomie odchodzą od modeli, które często obserwowały w domu, uznając je za krzywdzące schematy. Dla nich ważniejszy jest solidny fundament relacji niż intensywne, lecz nietrwałe emocje. Ich dojrzałość przejawia się w świadomym odrzucaniu destrukcyjnych wzorców i niepowielaniu ich w dorosłym życiu.

W wielu domach brakowało stabilności, przewidywalności i emocjonalnego spokoju – dlatego dziś w relacjach najbardziej zależy im na wsparciu, współpracy i budowaniu więzi opartej na bezpieczeństwie oraz rozwoju. Widać to także w podejściu do rodzicielstwa – klucz Gen Z do rodzicielstwa pokazuje, jak szykują dzieci na dorosłość w sposób hybrydowy, łączący empatię z jasnymi granicami i przygotowaniem do realnego życia.

Nie wszystko jednak przychodzi młodym łatwo. Matki z pokolenia Z czują się mniej pewne siebie jako rodzice, a powód może zaskoczyć – doświadczenie izolacji pandemicznej, fragmentaryczne życie społeczne i brak "wioski" wsparcia sprawiają, że wchodzą w dorosłość z większym niepokojem niż ich rodzice w tym samym wieku.

Podsumowując, pokolenie Z wchodzi w dorosłość z dużą świadomością własnych potrzeb i doświadczeń wyniesionych z dynamicznie zmieniającego się świata. Ich podejście do relacji i życia zawodowego nie wynika z braku zaangażowania, lecz z potrzeby stabilności, bezpieczeństwa i emocjonalnej równowagi.

Wybierając bardziej ostrożne i pragmatyczne podejście do związków, młodzi ludzie próbują budować życie w oparciu o jakość, a nie intensywność emocji. To właśnie ta zmiana perspektywy może w dłuższej perspektywie wpłynąć na kształt relacji międzyludzkich w całym społeczeństwie.

Źródło: kobieta.rp.pl, pmc.ncbi.nlm.nih.gov