Płaczące dziecko w restauracji znów podzieliło ludzi. "Jak wy pilnujecie tych dzieci?!"

Dzieci mają to do siebie, że dopiero uczą się życia i nie zawsze zachowują się zgodnie z ustalonymi zasadami społecznymi. Dziś mamy takie czasy, że płacz, złość czy krzyk kilkulatka w sklepie czy restauracji sprawia, że otoczenie zaczyna być do niego negatywnie nastawione.

Trudne emocje, wyrażane w głośny i zdecydowany sposób, są dla nas trudne, bo sami nie zawsze umiemy sobie z nimi poradzić. Bywa też tak, że jesteśmy zmęczeni i przebodźcowani, więc takie dodatkowe bodźce zwyczajnie nas męczą.

Dziś bardzo wyraźnie widać, że nie radzimy sobie z obecnością dzieci w przestrzeni publicznej. To, ile rodzice dostają komentarzy, westchnień i nieprzychylnych spojrzeń, wiedzą tylko oni sami. A przecież ich dzieci są takimi samymi członkami społeczeństwa jak oni i wszyscy inni wokół.

Niestety wiele osób nie rozumie, że dziecko dopiero się rozwija, a jego emocjonalne reakcje są naturalne, bo nie zawsze potrafi jeszcze skutecznie radzić sobie z uczuciami. Wielu dorosłym wydaje się, że dziecko ma tak samo rozwinięty mózg jak oni, jest tylko po prostu mniejsze.

Tymczasem ono wielu rzeczy jeszcze nie wie, nie rozumie i nie potrafi – potrzebuje wielu lat rozwoju, by dorównać poziomowi dorosłego opiekuna. Tymczasem dziś społeczeństwo jakby w ogóle tego nie widziało i nie rozumiało, wymagając od maluchów, by były ciche, spokojne i zaprogramowane niczym roboty.

Ostatnio przeczytałam na Threads wpis na ten temat, który brzmiał: "I to 4-letnie! I to przy kąciku dla dzieci! I to nie robiąc nikomu krzywdy! Nie wstyd wam? Jedna z pań w moim ostatnim poście, gdzie przeczytała, że dziecko płakało, bo się przewróciło, uważa, że restauracja to nie miejsce, żeby się przewracać". Do wpisu dołączono zdjęcie kartki, która mogłaby obrazować ten komentarz:

Wiadomo, że są sytuacje i miejsca, gdzie z dziecięcą ekspresją trzeba uważać – kiedy kelner niesie gorące dania, oczywiście należy dopilnować, by dzieci nie biegały między stolikami. Tu odpowiedzialność spoczywa na opiekunach. Jestem jednak zdania, że dzieci, szczególnie w kąciku przeznaczonym właśnie dla nich, nie powinny być tłamszone przez rodziców.

Sami byliśmy pokoleniem, któremu ciągle powtarzano, by było grzeczne, ciche i posłuszne. Wciąż słyszeliśmy, że "ryby i dzieci głosu nie mają". Dziś całe to pokolenie chodzi na terapię, bo brakuje mu asertywności i umiejętności stawiania granic, a wielu z nas nadal ma problem z rozpoznawaniem emocji i pracą z nimi. To właśnie efekt wychowania opartego na żołnierskich rozkazach.

Problem polega na tym, że jako społeczeństwo chcielibyśmy korzystać z przestrzeni publicznej w pełnym komforcie, zapominając, że jest ona wspólna dla wszystkich – także dla najmłodszych. Dzieci nie przestaną być dziećmi tylko dlatego, że znalazły się w restauracji, sklepie czy galerii handlowej. One nadal będą się potykać, płakać, śmiać się za głośno albo reagować impulsywnie.

To część procesu dorastania, a nie przejaw złego wychowania. Być może zamiast oczekiwać od kilkulatków zachowania dorosłych, powinniśmy nauczyć się większej wyrozumiałości. Każdy z nas kiedyś był dzieckiem i uczył się świata metodą prób i błędów.

Przestrzeń publiczna jest również miejscem tej nauki – miejscem, gdzie dzieci obserwują innych ludzi, poznają zasady i powoli uczą się funkcjonować wśród innych. Jeśli będziemy je z niej symbolicznie wypychać, oczekując absolutnej ciszy i spokoju, odbierzemy im jedną z najważniejszych lekcji życia w społeczeństwie.