
Moje dzieci mówią "dzień dobry" i za każdym razem słyszę zachwyty, jakby dokonały czegoś niezwykłego. Tymczasem wystarczy rozejrzeć się wokół, by zauważyć, że zwykłe przywitanie stało się czymś "WOW", nawet wśród dzieci wychowywanych przez kulturalnych rodziców. Zastanawiam się, kiedy tak bardzo obniżyliśmy poprzeczkę, że podstawowe zasady życzliwości zaczęliśmy traktować jak wyjątkowy przejaw dobrego wychowania.
Dzieci coraz rzadziej mówią "dzień dobry"
Za każdym razem, kiedy mam okazję przebywać w większym gronie dzieci w wieku moich synów, wciąż czuję pewne zadziwienie. Większość z nich nie mówi "dzień dobry", nie odpowiada na powitanie, czasem nawet nie spojrzy w stronę dorosłego.
I nie, nie chodzi o to, że oczekuję od kilkulatków recytowania wierszyków na powitanie czy bicie mi pokłonów. Zastanawia mnie po prostu, kiedy zwykła ludzka uprzejmość stała się czymś tak rzadkim, że jej przejawy wywołują dziś powszechne zdziwienie.
Nie ukrywam, że jest to dla mnie pewna zagadka. Tym bardziej że rodzice tych dzieci to często naprawdę kulturalni, sympatyczni ludzie. Sami mówią "dzień dobry", witają się z sąsiadami, znajomymi, sprzedawcami. Kiedy dobrze się znamy, naturalnie przechodzimy na "cześć".
Tu nie chodzi więc o to, że może dzieciaki nie mają dobrego wzorca z góry. A jednak jakoś niespecjalnie je przejmują. Stoją obok, patrzą w podłogę albo po prostu przechodzą, jakby dorosły, którego właśnie minęły, był elementem wyposażenia korytarza.
Swoich synów od początku uczę, że należy się przywitać. Nie dlatego, że tak wypada. Po prostu uważam, że to drobny, ale ważny nawyk, który świadczy o górnolotnym „dobrym wychowaniu”. Zwykłe „dzień dobry” jest sygnałem, że zauważamy drugiego człowieka, okazujemy mu szacunek i nie traktujemy go jak powietrza. To przecież jedna z najprostszych form życzliwości, jaką możemy dać komuś zupełnie bezinteresownie.
Moje dzieci mówią "dzień dobry", kiedy wchodzą do sklepu, urzędu, mijają sąsiadów na klatce schodowej czy spotykają znajomych rodziców ich kolegów. Nie muszę im o tym za każdym razem przypominać, bo to dla nich naturalne. I wiecie, co jest w tym wszystkim najbardziej zaskakujące? Że bardzo często słyszę pod ich adresem zachwyty.
"Jakie grzeczne dzieci!", "Ale dobrze wychowani chłopcy!" słyszę kilka razy w tygodniu. Nawet dosłownie wczoraj, kiedy rano przed szkołą weszliśmy do piekarni. Za każdym razem mam ochotę odpowiedzieć: przecież to tylko zwykłe przywitanie. I czuję zażenowanie, zamiast dumy Żadna nadzwyczajna umiejętność, żaden wyjątkowy talent, tylko podstawowy element codziennego funkcjonowania wśród ludzi.
Zobacz także
Kiedy doszliśmy do momentu, w którym za zwykłe przywitanie trzeba dzieci szczególnie chwalić?
Nie zamierzam teraz oskarżać wszystkich rodziców, bo naprawdę nie wiem, czy to wynika z ich podejścia. Wiem, że dzieci bywają nieśmiałe, mają gorsze dni, czasem nie mają ochoty rozmawiać z dorosłymi. No i dziś wszystkie mają nosy przylepione do smartfonów, to też może być wyjaśnieniem. Nie zamierzam też zawstydzać żadnego kilkulatka ani zmuszać go do kontaktu. Ale czym innym jest uszanowanie dziecięcej nieśmiałości, a czym innym zupełne odpuszczenie uczenia podstawowych zasad życzliwości.
Zresztą sama niejednokrotnie znalazłam się w dość niezręcznej sytuacji. Spotykam kolegów moich synów, mówię im pierwsza "cześć" albo "dzień dobry", a w odpowiedzi dostaję ciszę. I nie bardzo wiem, co z tym zrobić. Nie chcę nikogo pouczać, robić uwag przy innych ani wprawiać dziecka w zakłopotanie, bo to nie moje dzieci, żeby je teraz wychowywała.
Po prostu jest mi trochę przykro i zwyczajnie tego nie rozumiem. Bo przecież to miłe, kiedy ktoś nas zauważa, uśmiechnie się, przywita. Dlaczego mielibyśmy z tego rezygnować?
Może zbyt łatwo uznaliśmy, że takie drobiazgi nie mają znaczenia? Że dziecko samo kiedyś się nauczy? A może tak bardzo skupiliśmy się na jego potrzebach, emocjach i prawie do decydowania o sobie, że zapomnieliśmy, iż wychowujemy je również do życia wśród innych ludzi?
Chciałabym tylko, żeby zwykła uprzejmość przestała być czymś niezwykłym. Żebyśmy nie musieli zachwycać się kilkulatkiem, który potrafi powiedzieć "dzień dobry", tak jakby właśnie dokonał czegoś wyjątkowego.
Mam czasem wrażenie, że żyjemy w coraz bardziej obojętnych czasach. Mijamy się, nie patrzymy na siebie, nie zauważamy innych, zamykamy się we własnych sprawach. Brakuje nam życzliwości, empatii i zwykłego zainteresowania drugim człowiekiem. I trochę boję się, że właśnie taki świat pokazujemy naszym dzieciom.




