7 zasad dobrego wychowania. Dziesięciolatek powinien już je znać

Kiedy myślimy o dobrym wychowaniu, często przypominają nam się zasady wpajane nam w dzieciństwie – nie trzymaj łokci na stole, ustąp miejsca starszej osobie, powiedz "dzień dobry". I choć wiele z nich wciąż ma sens, dobre maniery to znacznie więcej niż znajomość zasad savoir-vivre'u.

To także świadomość, że nasze zachowanie wpływa na innych. Umiejętność słuchania, szanowania prywatności czy powstrzymania się od komentarza, który może komuś sprawić przykrość.

Portal parents.com stworzył listę zasad dobrego wychowania, które warto przekazać dzieciom. Wybrałyśmy z niej siedem, które wydają się szczególnie ważne i przydadzą się nie tylko przy uroczystym obiedzie u babci.

Dzieci są świetnymi obserwatorami i równie często mówią na głos dokładnie to, co zauważyły. "Ten pan ma ogromny brzuch", "Dlaczego ta pani ma takie dziwne zęby?", "Ale ona jest gruba".

Dla dziecka może to być zwykłe spostrzeżenie pozbawione złych intencji. Dla osoby, która je usłyszy, może być bardzo przykrym doświadczeniem.

Warto więc nauczyć dziecko prostej zasady– nie komentujemy cech wyglądu innych osób, szczególnie takich, których nie można zmienić w kilka sekund. Jeśli coś je zaciekawiło, może zapytać rodzica później, na osobności.

"Mamo! Mamo! Mamo!". Chyba każdy rodzic zna sytuację, w której próbuje zamienić z kimś kilka zdań, a dziecko właśnie w tej sekundzie ma do przekazania absolutnie najważniejszą wiadomość świata.

Umiejętność poczekania na swoją kolej jest jednak częścią prowadzenia rozmowy. Dziecko powinno wiedzieć, że nie przerywamy komuś w połowie zdania tylko dlatego, że właśnie przypomniało nam się coś ważnego. I nie chodzi tu tylko o zasadę, żeby nie przerywać dorosłym, ale w ogóle.

Oczywiście warto uczulać dziecko także na wyjątki. Jeśli potrzebuje pomocy, źle się czuje albo dzieje się coś niebezpiecznego, zasada czekania przestaje obowiązywać.

To drobiazg, ale kryje się za nim znacznie ważniejsza lekcja – inni ludzie mają prawo do prywatności. Dlatego przed wejściem do zamkniętego pokoju warto zapukać i poczekać na odpowiedź. Dotyczy to zarówno pokoju rodziców czy rodzeństwa, jak i sytuacji, gdy dziecko jest u kogoś w gościach.

Co ważne, ta zasada powinna działać w obie strony. Jeśli chcemy nauczyć dziecko szanowania cudzej prywatności, sami również powinniśmy pukać do jego pokoju.

"Dziękuję" nie powinno pojawiać się tylko wtedy, gdy ktoś wręcza dziecku prezent.

Warto nauczyć je także dziękowania za zaproszenie, wspólną zabawę, nocowanie u kolegi czy posiłek przygotowany przez kogoś innego. Nie chodzi o wymuszoną formułkę wypowiadaną pod czujnym spojrzeniem mamy, ale o zauważenie, że ktoś poświęcił nam swój czas i zrobił dla nas coś miłego.

Dziecięce żarty potrafią być bezlitosne. To, co jednemu dziecku wydaje się zabawne, drugie może pamiętać jeszcze długo. Dlatego jedną z ważniejszych zasad dobrego wychowania jest niewyśmiewanie innych i nieużywanie przezwisk, które mogą sprawiać komuś przykrość.

"Przecież tylko żartowałem" nie zawsze rozwiązuje sprawę. Dobry żart powinien bawić również osobę, której dotyczy.

Przytrzymanie drzwi osobie idącej tuż za nami, podniesienie czegoś, co komuś upadło, czy pomoc w niesieniu ciężkiej torby nie wymagają znajomości skomplikowanych zasad savoir-vivre'u. Wymagają czegoś ważniejszego – zauważenia drugiego człowieka.

To jedna z tych zasad, których trudno nauczyć za pomocą poleceń. Znacznie skuteczniej działa przykład. Dziecko, które widzi, że rodzic spontanicznie pomaga innym, z czasem zaczyna traktować takie zachowanie jako coś naturalnego.

Nie trzeba organizować w domu lekcji etykiety, żeby nauczyć dziecko kilku podstawowych zasad zachowania przy stole.

Zamiast sięgać przez czyjś talerz, można poprosić o podanie potrawy. Zanim zabierze się ostatni kawałek, warto zapytać, czy ktoś jeszcze ma na niego ochotę. A jeśli coś nam nie smakuje, nie trzeba oznajmiać wszystkim przy stole, że jest "obrzydliwe". Znów nie chodzi o perfekcyjne maniery, ale o zwyczajną uważność na osoby, z którymi dzielimy posiłek.

To chyba najważniejsza zasada z całej tej listy. Trudno wymagać od dziecka, żeby nie przerywało innym, jeśli regularnie przerywamy jemu. Podobnie jak trudno nauczyć je mówienia "dziękuję", jeśli sami zapominamy podziękować właśnie dziecku.

Dobre maniery nie pojawiają się automatycznie wraz z kolejnymi urodzinami. Dzieci uczą się ich stopniowo – poprzez przypominanie, rozmowę, ale przede wszystkim obserwowanie dorosłych.

Źródło: parents.com