Ja o Tinderze, ona o pieluchach? Oto 3 zasady przyjaźni Matki z Bezdzietną, które serio działają

Takie przyjaźnie rzadko kończą się kłótnią. Zwykle kończą się jedną z dwóch skrajności. Albo bezdzietna przyjaciółka grzecznie się wycofuje, "żeby nie przeszkadzać". Albo zostaje, ale zamienia się w wiecznie wyrozumiałą ciocię, która tylko słucha, przytakuje i nigdy nie mówi nic o sobie. Pierwsza znika od razu. Druga znika na raty.

Dla mnie przyjaźń to układ partnerski. Także wtedy, gdy jedna z nas ma niemowlę.

Kiedy przyjaciółka zostaje mamą, jej telefon zamienia się w czarną dziurę. Wiadomość przeczytana o 3:12, odpowiedź po kilku dniach albo wcale. Łatwo wtedy się obrazić i dopowiedzieć sobie resztę: skoro nie odpisuje, to widocznie nie chce.

Zwykle chce, tylko nie ma kiedy. Więc piszę pierwsza. Jak nie odpisze, po tygodniu piszę znowu: "Hej, żyjesz? Nie musisz odpowiadać od razu, po prostu o tobie myślę". Czasem wraca tylko "sorry, mam w głowie sieczkę, ale strasznie się cieszę, że piszesz". I to wystarczy, żeby nić się nie urwała.

Ale uwaga: odzywam się pierwsza i druga. Trzecia wiadomość należy do niej. Jeśli po dwóch moich przez miesiąc nic nie wraca, czekam na jej ruch. Kontakt podtrzymywany tylko przez jedną stronę bardzo szybko zaczyna męczyć.

Nie zaproszę młodej mamy na noc do klubu i nie będę udawać zdziwienia, że odmówiła. To tak, jakby zaprosić kogoś z nogą w gipsie na wspólne bieganie, a potem strzelić focha. Ale kawa w ciągu dnia? Spacer z wózkiem? Kino na seans o osiemnastej, bo o dwudziestej drugiej ona już zasypia na siedząco? Jak najbardziej.

Elastyczność to mój wkład w tę przyjaźń. Mam więcej wolnego czasu i łatwiej mi się przesunąć, więc to ja zmieniam plan. A przy okazji: na te dwie godziny w kinie dzieckiem może się zająć jego tata. Dla niego to zwykłe rodzicielstwo, dla niej pierwszy oddech od tygodni.

Pamiętam o urodzinach małego czy małej, pytam, jak śpi, chętnie obejrzę zdjęcia ze spaceru. Ale nie zamieniam się w ciocię-słuchawkę, która siedzi godzinę, kiwa głową i wychodzi, nie mówiąc ani słowa o sobie.

Na początku tak właśnie robiłam. Wydawało mi się, że moje sprawy przy jej sprawach są mało ważne. Szef? Randka? Remont? Przecież ona ma niemowlę. Aż któregoś dnia sama zapytała:

– A u ciebie co? Bo mam wrażenie, że ja mówię tylko o dziecku.

Opowiedziałam jej o fatalnej randce. Śmiała się do łez, a potem przyznała, że brakowało jej rozmów o czymś innym niż dziecko.

Milcząc o sobie, traktowałam ją wyłącznie jak matkę. A ona dalej jest kobietą, która na moment musiała odsunać swoje dotychczasowe życie. Kiedy mówię o sobie, przynoszę jej kawałek tego świata.

Uczciwie: bywają tygodnie, kiedy młoda mama naprawdę nie ma miejsca na cudze problemy. Kiedy dziecko choruje, a ona od pięciu nocy nie spała, mój konflikt z szefem może poczekać. I to jest w porządku. Ja też miewam w życiu momenty, kiedy biorę więcej, niż daję.

W partnerskiej przyjaźni nikt nie liczy, kto ile minut mówił w tym tygodniu. Liczy się bilans na dłuższą metę. Jeśli jednak po roku nadal tylko ja pytam, tylko ja się dostosowuję i tylko ja słucham, mam prawo powiedzieć to na głos. Nawet jeśli ta rozmowa będzie dla nas obu trudna.

Tak, żyjemy teraz w dwóch różnych światach. Długo myślałam, że to problem. Dziś uważam, że to całkiem niezły układ, bo każda z nas ma drugiej coś do opowiedzenia.

Nie musimy mieszkać w jednym świecie. Wystarczy, że będziemy się w nich odwiedzać.