Dajesz dziecku kieszonkowe i myślisz, że uczysz je oszczędzania? Możesz popełniać poważny błąd

Jednym z najczęstszych błędów popełnianych przez rodziców jest uzależnianie kieszonkowego od zachowania dziecka. Jeśli dostaje pieniądze tylko wtedy, gdy przyniesie dobre oceny, posprząta swój pokój albo wykona polecenia dorosłych, zaczyna traktować je jak zapłatę za wykonywanie obowiązków.

To może prowadzić do sytuacji, w której dziecko przestaje robić cokolwiek bez obietnicy wynagrodzenia. Sprzątanie zabawek? Tylko za dodatkowe pieniądze. Pomoc przy nakrywaniu do stołu? Najlepiej, jeśli coś z tego będzie miało.

Warto rozdzielić dwie sprawy. Kieszonkowe powinno służyć nauce gospodarowania pieniędzmi, natomiast codzienne obowiązki są naturalną częścią życia rodzinnego. Dziecko powinno rozumieć, że każdy domownik ma swój udział w prowadzeniu domu i nie wszystko musi wiązać się z finansową korzyścią.

Nie istnieje jedna kwota odpowiednia dla wszystkich dzieci. Wysokość kieszonkowego powinna zależeć od wieku, możliwości finansowych rodziny i tego, jakie wydatki dziecko ma pokrywać z własnych pieniędzy.

Młodsze dzieci mogą otrzymywać niewielkie kwoty, które pozwolą im poznać podstawowe zasady kupowania i oszczędzania. Starsze mogą stopniowo przejmować odpowiedzialność za większe wydatki, na przykład drobne przyjemności, przekąski czy zakupy.

Najważniejsza jest regularność. Lepiej ustalić konkretny dzień tygodnia lub miesiąca i konsekwentnie się go trzymać, niż wręczać pieniądze przypadkowo, kiedy dziecko o nie poprosi.

Warto również od początku ustalić zasady. Dziecko powinno wiedzieć, ile dostaje, kiedy może spodziewać się kolejnej kwoty i na co przeznaczone są te pieniądze.

Dziecko dostało kieszonkowe i po dwóch dniach nie ma już ani złotówki? Dla wielu rodziców to wystarczający powód, żeby sięgnąć do portfela i dać kolejną kwotę. Właśnie tutaj warto się zatrzymać.

Jeżeli za każdym razem będziemy uzupełniać wydane pieniądze, dziecko nie będzie miało okazji przekonać się, czym są ograniczony budżet i konsekwencje własnych decyzji. Może zacząć zakładać, że nawet jeśli wyda wszystko od razu, rodzice i tak przyjdą z pomocą.

Oczywiście nie chodzi o to, żeby zawstydzać dziecko, krytykować je czy urządzać mu wykład. Lepiej spokojnie porozmawiać o tym, na co wydało pieniądze i czy następnym razem chciałoby coś zrobić inaczej.

Brak pieniędzy przed kolejnym terminem wypłaty kieszonkowego może być cenną lekcją. Pod warunkiem że rodzic nie wykorzystuje tej sytuacji do karania, tylko pomaga dziecku wyciągnąć wnioski.