"Człowiek od pomagania" odszedł zbyt wcześnie. Oto historie, które zostawił po sobie Łukasz Litewka

O Łukaszu Litewce wielu mówiło "człowiek od pomagania". Znany był głównie z działań na rzecz zwierząt, ale los potrzebujących dzieci także nie był mu obojętny. Reagował po prostu tam, gdzie widział realną potrzebę.

23 kwietnia poseł Nowej Lewicy zginął w tragicznym wypadku na trasie między Dąbrową Górniczą a Sosnowcem. Informacja o jego śmierci poruszyła tysiące osób, które śledziły jego działalność i angażowały się w prowadzone przez niego zbiórki.

Jedną z historii, która szczególnie zapadła w pamięć, była sprawa pana Rafała z Bytomia. 43-letni mężczyzna samotnie wychowywał dwie córki, w tym jedną w spektrum autyzmu. Z powodu problemów zdrowotnych nie był w stanie pracować, a w pewnym momencie stracił dach nad głową.

Zdesperowany stanął przed urzędem z transparentem, prosząc o pomoc. To właśnie wtedy jego historią zainteresował się Łukasz Litewka. Pytanie, jakie szanse ma samotny ojciec dwójki dzieci w takiej sytuacji bez wsparcia z zewnątrz, wielokrotnie pojawiało się w dyskusjach pod jego wpisami.

Poseł pojechał na miejsce i niemal od razu uruchomił zbiórkę. Reakcja była natychmiastowa. W ciągu kilku godzin zaczęły napływać pierwsze wpłaty, a jeszcze tego samego dnia kwota rosła lawinowo. W mniej niż dobę udało się zebrać ponad milion złotych od dziesiątek tysięcy osób.

Podobny odzew wywołała historia nastolatka, który napisał do posła wiadomość z prośbą o wsparcie.

"Mam 15 lat. Nie wiem, jak się pisze e-mail w takiej sprawie, ale bardzo proszę o pomoc dla siebie i dla mojej mamy" – zaczynał swój apel chłopiec, który od kilku lat żył bez dachu nad głową.

Jego sytuacja była dramatyczna. Razem ze swoją mamą często spał na zewnątrz, a o ich problemach nie wiedziała nawet szkoła. Bezdomne kobiety i ich dzieci w Polsce wciąż bywają niewidzialne dla systemu – przypadek Sebastiana pokazał to aż nadto dobitnie.

Litewka nagłośnił sprawę w mediach społecznościowych i uruchomił zbiórkę. Efekt był natychmiastowy. W ciągu kilku godzin udało się zebrać dziesiątki tysięcy złotych, a ostatecznie kwota przekroczyła 400 tysięcy. W pomoc zaangażowały się także instytucje i samorządy.

To nie były jednorazowe działania. Poseł regularnie angażował się w zbiórki dla dzieci i rodzin w trudnej sytuacji. Wspierał fundacje pomagające dzieciom, a także organizował indywidualne zbiórki np. dla małego Tadzia, czy 8-letniej Zosi, która zmagała się z wyjątkowo trudnym przeciwnikiem – rakiem wątroby 4 stopnia z przerzutami. "Nie będę umniejszał przeciwnikowi, cholernie ciężki wróg, ale proszę zostańcie tutaj z nami. Nie zostawiajcie Zosi" – pisał we wzruszającym poście z prośbą o pomoc.

Warto przypomnieć, że Litewka do samego końca wspierał innych, którzy działali w tym samym duchu – jeszcze dzień przed wypadkiem chwalił streamera Łatwoganga, który zbiera pieniądze na chore dzieci chorujące na raka i który zgromadził już ponad 6 milionów złotych.

Wiele z historii, które nagłaśniał, dotyczyło dzieci z niepełnosprawnościami i zaburzeniami rozwoju. Nie tylko pan Rafał wychowywał córkę w spektrum – pod apelami posła zgłaszała się też niejedna matka dzieci w spektrum, dla której codzienność była nieustanną walką o przetrwanie i godność.

Jego działania pokazywały, jak dużą siłę może mieć internetowa społeczność. Publikowane przez niego apele docierały do setek tysięcy osób, a zbiórki często osiągały założone cele w rekordowym tempie.

Nie chodziło tylko o pieniądze. W wielu przypadkach uruchamiała się także pomoc instytucjonalna, a nagłośnione sprawy trafiały do osób, które mogły realnie zmienić sytuację potrzebujących.

Łukasz Litewka nie budował wizerunku na deklaracjach. Zostawił po sobie ludzi, którym pomógł. Historie rodzin, które odzyskały dach nad głową. Dzieci, które dostały szansę na leczenie. I tysiące osób, które dzięki jego działaniom uwierzyły, że pomoc naprawdę ma sens.

Zawsze podkreślał, że nie ma nic wspanialszego niż niesienie pomocy innym: "Uśmiech dzieci, wzruszenie, podanie ręki ojcu, który czuwa przy dziecku i przytulenie walecznej mamy. Ten moment gdy wchodzimy do każdej sali i widzisz, że taką drobnostką sprawiłeś, że ktoś, chociaż na chwilę się uśmiechnął".