Minionki doprowadzają mnie do szału. Moje dzieci nie widzą problemu w tych bohaterach

Są takie postacie, które działają rodzicom na nerwy

Nie mogę ukrywać, że mam z Minionkami pewien problem, nie bijcie. Wiem, że dla wielu dzieci i rodziców to absolutnie urocze, zabawne postacie, które mają wciągające przygody. Rozumiem, dlaczego dzieciaki je uwielbiają. Są kolorowe, energiczne i pełne absurdalnego humoru. Same bajki z ich udziałem są nawet ciekawe i często uczą dzieci o wartościach, takich jak przyjaźń, współpraca czy odwaga w pokonywaniu przeciwności.

Dla mnie jednak Minionki są jednymi z najbardziej głupkowatych postaci, jakie kiedykolwiek powstały. Ich zachowanie jest przesadzone, śmieją się z rzeczy naprawdę banalnych, powtarzają absurdalne dźwięki i robią sobie żarty na poziomie, który trudno mi zrozumieć. Tzn. tego nawet nie ma co próbować zrozumieć.

Kiedy oglądam je z synami, często czuję, że zamiast relaksować się i cieszyć chwilą, wzbiera we mnie irytacja. To nie jest atak na innych rodziców, którzy te bajki kochają. To po prostu moja perspektywa, moje wrażenie i mój sposób odbioru tego typu humoru. Nie oznacza to zupełnie, że moi synowie oglądają wyłącznie produkcje wysokich lotów i mądre wartościowe bajki, nie będziemy się oszukiwać. Po prostu znalazłam w sobie odwagę, by powiedzieć, że dla mnie Minionki są durnowate.

Co ciekawe, moi chłopcy po seansie Minionków zaczynają się zachowywać podobnie do żółtych stworków. Są głośni, powtarzają dziwaczne słowa i żarty, które są zupełnie bez sensu. Mam wrażenie, że przez chwilę cofają się w rozwoju, bo zabawa przenosi się na poziom bardzo absurdalny. W sumie nic dziwnego — psychologowie od dawna zwracają uwagę, że humor toaletowy ma wpływ na rozwój dzieci i jest formą naturalnego testowania granic, a absurdalny humor Minionków działa na podobnej zasadzie.

Zabawne jest to, że dla nich jest to normalna forma rozrywki. Nie widzą w tym niczego złego, a ja muszę przyznać, że zaczęłam to po prostu olewać. Nie będę przecież się z nimi kłócić, żeby nie bawili się w udawanie postaci z bajek, jeśli jedyny zarzut wobec nich to głupowate zachowania.

Nie chcę jednak oceniać rodziców, którzy Minionki uwielbiają. Widzę, że dzieci czerpią z tych bajek mnóstwo radości. To dla nich lekcja kreatywności, fantazjowania i wyobraźni. Bajki uczą też, że w życiu czasem trzeba improwizować, stawiać czoła problemom i wspierać przyjaciół w zabawny, nieszablonowy sposób. Zresztą fenomen Minionków trwa już ponad dekadę i krytycy filmowi sami są podzieleni — niektórzy podkreślają, że slapstickowy humor działa tu celowo i bawi bez względu na wiek.

Dla mnie jednak Minionki pozostają postaciami, które wywołują mieszane uczucia. Z jednej strony doceniam energię i dynamikę tych historii, z drugiej — trudno mi zaakceptować ten infantylny poziom humoru. Czasami zastanawiam się, czy moja irytacja jest przesadzona, czy po prostu mam inne poczucie humoru i inne oczekiwania wobec bajek. Warto zresztą pamiętać, że bajki z lat 90 wcale nie były mądrzejsze niż te dzisiejsze — roiły się od przemocy i absurdalnych treści, a mimo to tamto pokolenie wyrosło na nich bez większego uszczerbku.

Staram się jednak pamiętać, że nie chodzi o to, aby moje dzieci oglądały to, co ja lubię. Ważniejsze jest, żeby miały własne zainteresowania i potrafiły cieszyć się tym, co je bawi. Dzięki temu uczą się i rozwijają wyobraźnię. Moje dzieci patrzą na Minionki z radością i zachwytem, a ja obserwuję ich reakcje z dystansem, po prostu.

Jeśli jednak kiedykolwiek poczuję, że jakiś serial dosłownie rozkłada mi dzieci na czynniki pierwsze, sięgnę po listę 7 bajek których zakazałam oglądać — eksperci wskazują tam konkretne produkcje, które naprawdę mogą szkodzić, i to jest dużo poważniejsza kategoria niż zwykła rodzicielska irytacja.

Mimo że żółte stworzonka czasami doprowadzają mnie do szału, staram się być wdzięczna, że mogę oglądać z synami bajki i obserwować ich radość. To momenty wspólne, które łączą pokolenia, nawet jeśli perspektywa jest zupełnie inna. Dzieciaki kochają Minionki, a ja uczę się szanować ich świat. Kiedy zaś mam ochotę zaproponować coś własnego, wracam do sprawdzonych pozycji — bo mądrych bajek dla przedszkolaków, które uczą empatii i współpracy, naprawdę nie brakuje.

Nie wszystko musi mnie bawić tak samo, ważne, że dla nich to prawdziwa zabawa i radość. A wy macie jakieś zdanie o Minionkach? Lubicie filmy z tymi bohaterami i oglądacie je razem z dziećmi?