Dziadkowie nie chcą zajmować się wnukami. "Rodzicami też nie byli zaangażowanymi"

Współczesne pokolenie dziadków jest zupełnie inne niż jeszcze 20 lat temu. W poprzedniej generacji dzieci wychowywano w rodzinach wielopokoleniowych, gdzie w tym samym mieście często mieszkała babcia, ciocie czy inni krewni, którzy mogli odebrać dziecko z przedszkola i spędzić z nim czas do powrotu rodziców z pracy.

Dziś młodzi rodzice często są pozostawieni sami sobie – ich codzienność opiera się na żłobkach, przedszkolach i świetlicach szkolnych.

Dzisiejsi dziadkowie, którzy mają wnuki w wieku przedszkolnym i na początku szkoły podstawowej, często nadal pracują zawodowo, więc nie zawsze mogą pomagać przy opiece. Bywa również, że rodziny mieszkają daleko od siebie i odległość uniemożliwia regularne wsparcie ze strony seniorów.

O jeszcze innej perspektywie napisała pewna użytkowniczka Threads:

Z obserwacji wielu moich znajomych, którzy dziś sami są rodzicami, jestem skłonna zgodzić się z autorką tego wpisu. W latach 80. i 90., kiedy ktoś decydował się na dzieci, nie zawsze było to jego osobiste marzenie. Często wynikało to z presji społecznej i przekonania, że "tak trzeba". Osoby, które nie miały dzieci lub odkładały tę decyzję, bywały oceniane krytycznie.

Zaangażowanymi rodzicami, a dziś dziadkami, są w dużej mierze ci, którzy decyzję o potomstwie podjęli świadomie i z potrzeby spełnienia się w tej roli. To właśnie oni dziś chętnie budują relacje z wnukami, interesują się ich życiem i wspierają młodsze pokolenie.

Jeden z komentarzy, który zwrócił moją uwagę, brzmi: "Ja mam taką teorię, że ogólnie bardzo zaangażowanymi rodzicami i dziadkami są te osoby, które z serca chciały mieć dzieci, a nie pod presją społeczną. Ta druga grupa odbębniła swoje i teraz chce wreszcie żyć swoim życiem. Winić można tylko ówczesne realia społeczne, które naciskały na rodzicielstwo. Nie da się całe żyć odgrywać roli, kiedyś trzeba być wreszcie sobą".

W wielu przypadkach rzeczywiście tak to wygląda. Rodzice, którzy kiedyś nie byli szczególnie obecni, dużo pracowali i przekazywali opiekę nad dziećmi dziadkom lub innym krewnym, dziś często nie czują potrzeby angażowania się w życie wnuków. Uważają, że swoje zadanie już wykonali. Stawiają granice i mówią wprost, że zamiast opiekować się wnukami, wolą rozwijać własne pasje, odpoczywać lub podróżować.

Dzisiejsi rodzice muszą się z tym zmierzyć – i nie jest to dla nich łatwe. W wielu przypadkach wychowali się w domach, w których ogromną rolę odgrywali dziadkowie. To oni tworzyli codzienność, dawali poczucie bezpieczeństwa i budowali wspomnienia. Nic dziwnego, że współcześni rodzice chcieliby tego samego dla swoich dzieci, a brak takiego wsparcia rodzi w nich poczucie straty i żalu.

Na końcu pozostaje jednak pytanie, czy rzeczywiście mamy do czynienia z "gorszymi" dziadkami, czy raczej z zupełnie innym modelem życia i relacji rodzinnych, bo przecież dzisiejsi rodzice też są inni niż ci sprzed 20 lat.

Być może to moment, w którym trzeba na nowo zdefiniować rolę dziadków – nie jako oczywistego zaplecza opiekuńczego, ale jako osób, które mają prawo wybierać swoją drogę i angażować się w bycie dziadkami tak, jak to czują. A jednocześnie budować relacje z wnukami na innych zasadach – mniej oczywistych, ale wciąż wartościowych.