Zakazałam synowi oglądać "Harrego Pottera". Takie sceny nie są dla najmłodszych

Mój syn, choć obecnie ma dziewięć lat, przez długi czas nawet nie chciał słyszeć o "Harrym Potterze". Pamiętam, jak w wieku sześciu lat zobaczył na Polsacie zapowiedź emisji filmu i powiedział do mnie wprost:

"To straszne, jak dzieci mogą to lubić?".

Do dziś pamiętam urodziny jego koleżanki, która kończyła wówczas siedem lat. Na stole w sali zabaw stał ogromny tort z "Harrym Potterem", ciemny i mroczny. Część dzieci żywiołowo opowiadała o przygodach bohaterów, a solenizantka chwaliła się nawet wyjazdem na kolonie inspirowane tym filmem. Mój syn kompletnie nie rozumiał tej fascynacji i odszedł od stołu z lekkim niesmakiem.

Z perspektywy psychologa dziecięcego Jarka Żylińskiego:

"Jest dla mnie do przyjęcia jako lektura dla dzieci nawet kilkuletnich, szczególnie pierwsze tomy (śmierć w czwartym tomie i dementorzy to już cięższe kategorie), ale film zdecydowanie ma potencjał do ciężkiego straszenia" – powiedział w wywiadzie dla mama:Du.pl.

W przypadku młodszych dzieci to właśnie filmy są często bardziej problematyczne niż książki, gdyż są pełne dynamicznych scen, mrocznej magii i nagłych, przerażających zdarzeń.

Moim zdaniem, najcięższe elementy pojawiają się w czwartym tomie – "Harry Potter i Czara Ognia", gdzie bohaterowie stają w obliczu realnej śmierci kolegów i rywalizacji w turnieju trójmagicznego, a atmosfera staje się wyraźnie napięta i dramatyczna.

Dementorzy, którzy pojawiają się w trzeciej części – "Harrym Potterze i Więźniu Azkabanu", mogą wprowadzać skrajny lęk i przygnębienie, pozostawiając widza w stanie niemalże paraliżu emocjonalnego. Dzieci mogą odczuwać niepokój podobny do strachu przed realnymi zagrożeniami, bo postaci są bardzo realistycznie przedstawione i często pojawiają się w ciemnych, klaustrofobicznych sceneriach.

Widziałam, że mój syn źle reaguje nawet na krótkie zapowiedzi "Harry'ego Pottera" w telewizji i powiedziałam mu, że nie chcę, żeby to oglądał. W naszej rodzinie zarówno książki, jak i filmy, nie musiały nawet być zakazane. Mój syn od samego początku źle kojarzył tę tematykę – dla niego magia była synonimem niebezpieczeństwa, a mroczne postaci wzbudzały w nim realny lęk.

Doświadczenie mojego dziecka pokazuje, że nie należy wymuszać fascynacji popularnymi bohaterami. Czasem dzieci reagują lękiem na elementy mroczne lub nieznane. Ważne jest, aby rodzice obserwowali gotowość dziecka i szanowali jego granice:

"Nie wiem, jak dzieci mogą lubić Harry’ego Pottera i czytać takie grube książki na jego temat" – mówił mój syn.

Słuchanie dziecka i stopniowe wprowadzanie w świat literatury fantasy jest kluczem do tego, by nie wywołać traumy ani niechęci.

Choć u nas film w ogóle nie chwycił, gdybym miała wskazać wiek, od którego "Harry Potter" jest dla dziecka w mojej opinii w miarę bezpieczny, byłoby to około 11 lat. W tym wieku dziecko jest w stanie odróżnić fikcję od rzeczywistości, lepiej radzi sobie z mrocznymi i dramatycznymi scenami.

Takie podejście pozwala uniknąć strachu i niechęci, które mogłyby powstać, gdyby maluch został wystawiony na pełną magii i dramatyzmu opowieść zbyt wcześnie.