Twój kilkulatek krzyczy "nienawidzę cię"? Ekspertka radzi, jak reagować na furię dziecka

Silne emocje u dzieci, takie jak złość, smutek czy frustracja, nie są czymś, co można "wyłączyć" ani zignorować.

Jak mówi dr Monika Tarnowska w rozmowie z PAP: "Nie możemy zakazać komuś czucia jakiejś emocji. Często widząc smutek lub furię dziecka, chcielibyśmy zrobić coś, żeby ono przestało cierpieć. Wtedy padają komunikaty typu: 'nie ma się o co złościć' albo 'wszystko będzie dobrze'. Choć płyną z najlepszych intencji, nie są pomocne. My, dorośli, też nie potrafimy wyłączyć emocji wysiłkiem woli".

Zdaniem ekspertki, rodzic nie musi rozumieć każdej emocji, ale powinien ją zauważać i akceptować. To pomaga dziecku nauczyć się samoregulacji i buduje poczucie bezpieczeństwa.

Psycholożka tłumaczy, że kluczem jest "życzliwa ciekawość wobec tego, co czują dzieci". To oznacza obserwowanie, słuchanie i nazwanie emocji dziecka:

"Ojej, przestraszyłaś się, nic dziwnego, ten huk był głośny".

Nawet jeśli dziecko poprawi rodzica: "Nie boję się, tylko jestem wściekła!", to również wartość edukacyjna.

"Zaakceptujmy tę złość. Nie zawsze słowa są niezbędne – czasem wystarczy uznanie czyjegoś stanu emocjonalnego naszą miną, tonem głosu czy krótkim komentarzem" – radzi dr Tarnowska.

Akceptacja emocji uczy dzieci, że ich odczucia są ważne, a one same mogą ufać własnemu kompasowi emocjonalnemu.

Dr Tarnowska przypomina:

"To sygnały o naszych potrzebach. Jeśli jakieś potrzeby są niezaspokojone – czujemy nieprzyjemne emocje, np. złość lub smutek. Jeśli są zaspokojone – czujemy emocje przyjemne - np. radość lub spokój. Za każdą emocją stoi jakaś ważna potrzeba, a z każdą potrzebą wiąże się impuls do działania, żeby tę potrzebę zaspokoić".

Złość czy frustracja dziecka często kryją inne uczucia, np. ból czy wstyd, zwłaszcza u nastolatków. Rodzic, rozpoznając emocje pierwotne, pomaga dziecku odkryć te ukryte, ucząc je nazwania i radzenia sobie z nimi.

W wychowaniu ważne jest nie tylko akceptowanie emocji, ale i stawianie jasnych granic.

"Widzę, że nie chcesz kończyć zabawy. Teraz jednak czas iść do wanny" – mówi dr Tarnowska.

Granice powinny być spokojne, konsekwentne i komunikowane z autentyczną pewnością dorosłego. Równocześnie rodzic nie powinien bać się przeprosić za swoje błędy:

"Przepraszam, że na ciebie nakrzyczałam. To cię pewnie wystraszyło. Powinnam była zareagować inaczej".

Nauka nazywania i rozumienia emocji od najmłodszych lat, przygotowuje dzieci do świadomego życia w świecie pełnym wyzwań emocjonalnych.

Źródło: PAP