Myślała, że miała wypadek samochodowy. Zapomniała, że urodziła dziecko

Jennifer Donovan mieszkająca w Los Angeles postanowiła opowiedzieć swoją niesamowitą historię, która brzmi niczym filmowy scenariusz. Jennifer odzyskała przytomność w szpitalnym łóżku. Wszystko ją bolało, była oszołomiona i zdezorientowana. Gdy otworzyła oczy, zauważyła, że jej ciało jest pokryte siniakami. Z jakiegoś powodu była przekonana, że miała straszny wypadek samochodowy.

Personel oraz mąż wyjaśnili, że nie doszło do żadnego wypadku, za to w 36. tygodniu ciąży została przyjęta do szpitala z zespołem HELLP. Nie pamiętała porodu, dziecka, a nawet ciąży. Nie pomogło nawet zdjęcie, na którym trzymała noworodka.

HELLP to rzadka odmiana stanu przedrzucawkowego charakteryzująca się wysokim ciśnieniem krwi, hemolizą (niszczeniem czerwonych krwinek), zwiększeniem aktywności enzymów wątrobowych i bardzo niskim poziomem płytek krwi. 

Często pojawia się nagle, bez ostrzeżenia i objawów. U niektórych pacjentów występuje niewyraźne widzenie, ból w klatce piersiowej lub prawej górnej części brzucha, ból głowy, zmęczenie, nudności, obrzęk, niekontrolowane krwawienie lub drgawki. Ze względu na rzadkość i szybki postęp stan ten jest trudny do zbadania i często pozostaje niezdiagnozowany.

Jennifer w 36. tygodniu ciąży zaczęła odczuwać zmęczenie i brak tchu. Początkowo przypisywała to zwykłym objawom ciążowym. Gdy pojawił się silny niepokój, postanowiła, że na wszelki wypadek pojedzie do szpitala. Lekarze wykonali badania i zdiagnozowali u kobiety zespół HELLP.

Ze względu na niebezpiecznie niską liczbę płytek krwi zapadła decyzja o pilnym cesarskim cięciu w znieczuleniu ogólnym. Kobieta nie wiedziała, kiedy dokładnie się obudzi, została także poinformowana, że może nie pamiętać, co się stało.

Syn Jennifer urodził się jako wcześniak i trafił na OIOM dla noworodków. Kobieta straciła dużo krwi i nieprzytomna także przebywała na OIOM-ie. Gdy nareszcie się wybudziła, nawet nie pamiętała, że była w ciąży.

"Wypadek samochodowy był fałszywym wspomnieniem, które mój mózg stworzył w miejsce traumatycznego wydarzenia, które miało miejsce, ale w ciągu następnych 48 godzin prawdziwa historia powoli zaczęła do mnie wracać" – stwierdziła Jennifer.

"Kiedy miałam chwile przebłysków, ogarniało mnie poczucie winy, że zapomniałam o dziecku. Oczekiwanie, radość z jego narodzin, pierwszy raz, gdy trzymałam go w ramionach, te szczególne chwile między matką a dzieckiem były rytuałem przejścia, który mnie ominął"– wspomina. Jennifer wyznała także, że przerażała ją myśl, że nie będzie umiała nawiązać więzi z dzieckiem, którego absolutnie nie pamięta. Wtedy nikomu o tym nie mówiła. Zapisywała skrawki wspomnień, by poukładać sobie wszystko w głowie. Dopiero po kilku dniach, gdy wzięła swoje dziecko w ramiona, wspomnienia zaczęły powracać.

"Delektowałam się miękkością jego policzka i sposobem, w jaki jego maleńka dłoń chwyciła mój palec. Przypomniałam sobie kopniaki, zdjęcia z USG i malowanie jego pokoju na niebiesko. W końcu poczułam, że znalazłem swoją drogę przez las" – wspomina.

Kobieta przyznała, że mimo to przez lata czuła się oszukana i ograbiona z tych pierwszych wyjątkowych chwil, jakie mamy spędzają ze swoimi nowo narodzonymi dziećmi. Dopiero po pięciu latach zdała sobie sprawę, że w macierzyństwie jest wiele wspaniałych momentów, ale rodzic nie może być obecny przy nich wszystkich: "Byłam przy jego pierwszych krokach, pierwszych słowach i pierwszym dniu w szkole. Będzie o wiele więcej kamieni milowych, których doświadczę i kilka, które przegapię".

Źródło: scarymommy.com