Nigdy im tego nie powiemy, a robimy to w sekrecie. Zdradzamy 10 tajemnic rodzica

Bycie rodzicem to jedna z najtrudniejszych robót na świecie, jeśli nie najtrudniejsza. Nawet w najgorsze dni, kiedy rodzice mają zły dzień, mnóstwo na głowie, a problemy w życiu sypią się jak z rękawa, większość rodziców nie daje odczuć swoim dzieciom, że coś jest nie tak, jak wiele przechodzą i jak im ciężko.

Uśmiechają się, opiekują i bawią ze swoimi pociechami, nie pokazując im, jak czasem bywa trudno, bo i po co obarczać kilkulatka swoimi "dorosłymi problemami"? Gdy sami zostajemy rodzicami, zaczynamy zauważać, o jak wielu rzeczach nie mieliśmy pojęcia, a które teraz sami widzimy bardzo wyraźnie.

Zauważamy też jakie życie bywa piękne i wzruszające oraz jednocześnie trudne i pełne przeszkód. Oto 10 rzeczy, które rodzice robią, ale nigdy nie mówią o nich swoim dzieciom.

Pierwszy dzień przedszkola, wypadnięcie pierwszego mleczaka, wiadomość, że ich mała córeczka ma chłopaka... To tylko przykłady, ale w tych i wielu innych momentach, nasze mamy i ojcowie płaczą – ze wzruszenia, z tęsknotą za zbyt szybko przemijającym czasem, ze szczęścia.

Nawet gdy dziecko tych łez nie widzi, czy nie pamięta, one są i były – wzruszenie bywa rodzicielską codziennością.

Bycie mamą czy tatą polega na poświęceniach. I człowiek dopiero zaczyna doceniać to, ile rodzice dla niego poświęcili, gdy sam tym rodzicem zostaje. Nie wiesz, że mama marzy o wyjeździe tylko ze swoim mężem, że chciałaby wyremontować sypialnię czy nawet zjeść ten ostatni kawałek pysznego ciasta.

Dziecko nie zdaje sobie sprawy z takich rzeczy, bo rodzice zamiast tego wybierają rodzinne wakacje z dziećmi, zamiast nowej sypialni to odnawiają pokój dla dzieci, by było im wygodniej i oddają ostatni kawałek ulubionego ciasta swoim pociechom, bo tak robią rodzice.

Zamartwianie się i wyrzuty sumienia to nieodłączny element macierzyństwa. Dostajesz je razem z dzieckiem na piersi podczas porodu w szpitalu. I nie znikają, nawet wtedy, gdy dziecko staje się pełnoletnie, samodzielne, ma pracę i własną rodzinę.

Pomimo całej radości i miłości, którą rodzic obdarza dziecko, pod spodem jest wieczny strach o to, by nie zawieść dziecka i nie "zepsuć go" jakimś złym wyborem w kwestii np. wychowania. Każda mama chce, by jej dziecko było szczęśliwe, spełnione i odnosiło sukcesy, a to przecież poniekąd jest zależne od tego, jaką pracę wykona rodzic.

Nawet jeśli w życiu rodziny dzieje się coś złego i strasznego, rodzice nie pokazują swoim dzieciom, że coś jest nie tak. Owszem, w każdym przypadku ważna jest rozmowa, ale ani mama, ani tata nie pokażą dziecku, że się czegoś boja czy czymś martwią – nikt nie chce zrzucać problemów dorosłych na barki kilkulatka czy nastolatka.

Za każdym razem, gdy nastoletnia córka ma złamane serce albo gdy kilkulatek traci najlepszego kolegę, twoja mama również w duchu rozpaczała. I ty w stosunku do dzieci zapewne masz podobnie – nawet jeśli sprawa dotyczy tylko zdartego kolana i ogromnej rozpaczy z powodu kilku kropli krwi – rodzice to przezywają.

Tyle razy, ile słyszysz te zdania z ust dziecka, pęka ci serce, ale wiesz, że ono mówi to w złości czy innych emocjach. Jeszcze nim skończy je wypowiadać, każdy rodzic już je wybacza, chociaż boli niesamowicie.

Każdy, kto, ma dzieci, nagle zderza się z tym, jak bardzo jest nieidealny, jak wiele musi nauczyć się odpuszczać i jak wiele pracy należy włożyć np. w swój rozwój psychiczny, by podołać wychowaniu dzieci. Nawet jeśli jesteś na skraju i podjęłaś decyzję o psychoterapii, zapewne twoje dzieci nawet w połowie nie widzą tego, jak kiepsko z tobą bywa.

Maleństwa, które mają tydzień, miesiąc, a nawet rok, obserwuje podczas ich snu każdy rodzic. Ja jako mama patrzę na śpiące dzieci, rozczulam się tym anielskim obrazkiem i nagle zapominam, jakie sceny może robił buntujący się 2-latek czy dyskutujący 5-latek.

Nagle stają się mali i delikatni, a ja cieszę się, że są zdrowi, mogą spokojnie spać w swoich łóżkach. Gdy dziecko śpi, nawet mamy nastolatków łapią się na tym, że zaglądają po cichu do pokoju swojego dziecka w środku nocy, by na niego zerknąć.

I to bez względu na to, czy ich niemowlak był High Need Baby i nie spały przez pierwszy rok jego życia, czy były sfrustrowane i przemęczone, zanim skończył 3 lata albo wiecznie zabiegane, bo łączyły macierzyństwo z pracą na 2 etatach i jeszcze opieką nad domem. Każde poświęcenie, każda kłótnia i każda pełna zmartwień noc są warte miłości, jaką rodzice mają dla dziecka.