
Często zachwycamy się przebojowymi, wygadanymi dziećmi, które bez problemu wyrażają swoje zdanie, i zapominamy, że wiele kilkulatków wciąż nie wierzy we własne możliwości. Sama nie chcę wychowywać synów w przekonaniu, że muszą być najlepsi, żeby zasługiwać na podziw i uznanie. Chcę, żeby wiedzieli, że jestem z nich dumna również wtedy, gdy coś im nie wychodzi, ale mimo to mają odwagę próbować dalej.
Pewność siebie nie bierze się z samych sukcesów
Mam wrażenie, że coraz częściej patrzymy na dzieci jak na ludzi, którzy doskonale wiedzą, czego chcą, nie boją się wyrażać swojego zdania i bez problemu stawiają na swoim. Znaczy – stawiamy ich na takim samym poziomie, na jakim my jesteśmy jako dorośli i zapominamy, że nam zajęło lata, by dojść do takiego etapu w rozwoju emocji i umiejętności.
Widzimy te najbardziej przebojowe i wygadane, dlatego łatwo pomyśleć, że dzisiejszym dzieciom nie brakuje wiary we własne możliwości, a nawet o niektórych się mówi, że są roszczeniowe i rozpieszczone. Tymczasem te cichsze, nieśmiałe i wycofane znacznie rzadziej rzucają nam się w oczy.
Wśród kilkulatków jest mnóstwo dzieci, które nie wierzą w swoje siły, umiejętności ani talenty. Nie zawsze to wina rodziców, bo są i takie, które słyszą od rodziców pochwały, wsparcie i docenienie, a i tak nie zawsze czują się w czymś silne. Wolą nie podejmować wyzwania, niż zaryzykować porażkę. Po pierwszej nieudanej próbie rezygnują, bo zakładają, że i tak sobie nie poradzą. I właśnie o takich dzieciach myślę, kiedy zastanawiam się, jak budować pewność siebie moich synów.
Nie zależy mi na tym, żeby byli najlepsi. Nie chcę, by dorastali w przekonaniu, że zawsze muszą wygrywać, mieć najlepsze oceny czy najszybciej biegać. Chciałabym, żeby nie bali się próbować, nawet jeśli nie potrafią czegoś zrobić perfekcyjnie. Żeby umieli przyjąć to, że ich starania skończyły się porażką i żeby umieli spróbować jeszcze raz.
Mam poczucie, że jako rodzice czasami zbyt mocno koncentrujemy się na chwaleniu dzieci za efekty. Jesteśmy dumni, kiedy przynoszą dobre oceny, wygrywają zawody albo pokazują nam pracę, która świetnie im wyszła. Oczywiście warto im o tym mówić. Każde dziecko potrzebuje wiedzieć, że rodzice dostrzegają jego osiągnięcia i cieszą się z jego sukcesów.
Równie ważne jest jednak to, co dzieje się wtedy, kiedy coś się nie udaje. Kiedy dziecko kolejny raz upada podczas nauki jazdy na rowerze, przegrywa mecz albo nie potrafi rozwiązać zadania. W takich momentach również potrzebuje naszego podziwu, akceptacji i poczucia bezpieczeństwa.
Nie chcę, żeby moi synowie myśleli, że jestem z nich dumna wyłącznie wtedy, kiedy osiągają sukces. Chcę, żeby wiedzieli, że doceniam również ich wysiłek, odwagę i gotowość do podejmowania kolejnych prób. Nieudana próba nie sprawia przecież, że dziecko staje się mniej zdolne czy mniej wartościowe.
Zobacz także
Nie chcę wychować dzieci, które boją się przegrywać
Mam trochę poczucie, że mając synów z jednej strony łatwiej mi wychowywać, bo żyjemy w świecie, gdzie przez lata królował patriarchat, więc oni od startu czują się pewniejsi. Z drugiej strony wcale nie jest to takie oczywiste, bo podziały na płeć w poczuciu własnej wartości często są złudne i stereotypowe.
Chłopcy potrzebują dokładnie tego samego co dziewczynki. Muszą wiedzieć, że są kochani, akceptowani i ważni niezależnie od tego, czy coś im wychodzi. Nie powinni udowadniać swojej wartości wynikami, sprawnością czy odpornością na trudności.
Wierzę, że właśnie z takiego poczucia bezpieczeństwa rodzi się prawdziwa pewność siebie. Nie z przekonania, że jestem najlepszy i wszystko potrafię, ale z poczucia, że mogę próbować, popełniać błędy i uczyć się na nich. Że nie muszę być doskonały, żeby zasługiwać na uznanie i miłość.
Nie mam złudzeń, że samymi pochwałami uchronię dzieci przed zwątpieniem w siebie. Przyjdą momenty, kiedy ktoś będzie od nich lepszy, kiedy nie poradzą sobie z zadaniem albo usłyszą, że czegoś nie potrafią. Nie zamierzam też przekonywać ich, że są świetni we wszystkim, bo przecież nie o to chodzi.
Chciałabym jednak, żeby niepowodzenia nie odbierały im chęci do działania. Żeby nie rezygnowali tylko dlatego, że ktoś inny robi coś lepiej. Żeby rozumieli, że umiejętności można rozwijać, a talent nie zawsze wystarczy bez pracy i cierpliwości.



![Fot. Flickr / [url=https://www.flickr.com/photos/donnieray/25989968012/]Donnie Ray Jones[/url] / [url=https://creativecommons.org/licenses/by/2.0/]CC BY[/url]](https://m.mamadu.pl/f2a85701bae73bc63c3657f1e02fa1df,1500,843,1,0.jpg)
