Zaangażowany tata a karmienie piersią. Nowe badanie: jego wsparcie realnie się liczy

Badanie opisane w „Journal of Human Lactation” objęło ojców 230 niemowląt i śledziło rodziny przez rok — z pomiarami, gdy dziecko miało miesiąc, pół roku i rok. Naukowcy sprawdzali, jak zaangażowanie taty w karmienie (mierzone specjalną skalą) oraz jego więź z dzieckiem łączą się z tym, czy mama karmi wyłącznie piersią i jak długo w ogóle karmi.

Im bardziej tata był zaangażowany, tym większe były szanse na wyłączne karmienie piersią w szóstym miesiącu i tym dłużej karmienie trwało. W badanej grupie wyłącznie piersią w szóstym miesiącu karmiło około 86 procent mam, a po roku karmienie kontynuowało blisko trzy czwarte. Niezależny wpływ miała też więź ojca z niemowlęciem — rodziny, w których była ona silniejsza, częściej dowoziły karmienie do założonego celu.

Trzeba jednak od razu dodać zastrzeżenie: to badanie obserwacyjne, więc pokazuje współwystępowanie, a nie prostą przyczynę i skutek. Objęło jedną grupę w jednym kraju i opierało się na ankietach, więc nie przesądza, że samo „dołożenie" taty automatycznie wydłuży karmienie. To raczej mocny sygnał, że ojciec nie jest tu widzem.

Bo w praktyce to często on decyduje, czy mama ma warunki, żeby karmić. Dobrze pokazuje to poradnik o tym, jak tata może wspierać karmienie — od podania dziecka w nocy, przez przejęcie domowych obowiązków, po zwykłe „dasz radę" w gorszym momencie.

Żeby jednak być obecnym, ojciec musi mieć na to czas. Warto, by znał uprawnienia pracujących ojców — urlop ojcowski i inne dni wolne bywają tym, co w pierwszych tygodniach realnie odciąża mamę i chroni laktację.

Pomaga też zdjąć presję z pierwszych dni. Karmienie piersią to nie sprint od pierwszego przystawienia, tylko proces, który często rozkręca się przez wiele dni, a czasem tygodni.

Warto o tym pamiętać, bo trudne początki karmienia bywają dla mam źródłem wstydu i poczucia porażki. To właśnie wtedy spokojne wsparcie bliskiej osoby waży najwięcej.

Zaangażowanie taty bywa też całkiem dosłowne — może nakarmić dziecko odciągniętym mlekiem, gdy mama odpoczywa albo wraca do pracy. Bywają sytuacje, w których ratuje laktator, a wtedy obecność drugiej pary rąk potrafi przesądzić, czy karmienie się utrzyma.

Wniosek z badania nie brzmi „to wina ojca" ani „to zasługa ojca". Brzmi raczej: karmienie piersią najlepiej udaje się nie w pojedynkę, lecz we dwoje. I to akurat dobra wiadomość — bo znaczy, że jest realny sposób, by mamie pomóc.