Co roku, gdy kończy się rok szkolny, tysiące rodziców zadaje sobie to samo pytanie: co zrobić z dzieckiem przez dwa miesiące wakacji? Urlopu nie wystarcza nawet na połowę tego czasu, a nie każdy może liczyć na pomoc dziadków czy opiekunki. Nic dziwnego, że coraz więcej rodziców mówi wprost – ten system przestał odpowiadać realiom współczesnych rodzin.
Ustaw MamaDu jako preferowane medium w GoogleDzieci mają wakacje. Rodzice mają problem
Kiedy byłam dzieckiem, nie zastanawiałam się nad tym, jak wyglądają wakacje z perspektywy dorosłych. Dwa miesiące wolnego były czymś oczywistym. Dopiero jako rodzic zaczyna się liczyć dni.
Szkolne wakacje trwają około dziewięciu tygodni. Tymczasem większość pracowników ma 20 albo 26 dni urlopu w ciągu całego roku. I z tych dni trzeba przecież wygospodarować czas nie tylko na lato, ale również na ferie zimowe, święta, rodzinne wyjazdy czy różne nieprzewidziane sytuacje.
Matematyka jest bezlitosna.
Pod internetowym wpisem, na który trafiłam, pojawiły się setki komentarzy. Rodzice pisali, że każdego roku przechodzą przez ten sam stres. Jedni układają wakacyjny grafik z dokładnością do jednego dnia. Drudzy wymieniają się urlopami z partnerem. Ktoś prosi o pomoc dziadków. Ktoś zapisuje dziecko na półkolonie. Ktoś pracuje zdalnie i próbuje jednocześnie odbierać służbowe telefony oraz organizować dziecku dzień.
A są przecież rodziny, które nie mają żadnego zaplecza. Dziadkowie mieszkają setki kilometrów dalej albo nadal pracują zawodowo. Niania to koszt, na który nie każdego stać. Półkolonie? Często kosztują kilkaset złotych za tydzień, a miejsc potrafi zabraknąć w kilka minut.
Zobacz także
Świat się zmienił, ale system został taki sam
Kiedyś w wielu rodzinach jedno z rodziców zostawało z dziećmi w domu albo pracowało w innym rytmie. Dziś w większości gospodarstw domowych pracują oboje rodzice. Mimo to organizacja roku szkolnego od lat wygląda praktycznie tak samo.
Nikt nie mówi o skracaniu wakacji czy odbieraniu dzieciom odpoczynku. Problem polega na tym, że nikt nie stworzył rozwiązania dla rodzin, które przez te dwa miesiące muszą normalnie pracować. I właśnie dlatego co roku wraca ten sam chaos i stres.
Mam wrażenie, że w tej dyskusji często pojawia się niepotrzebny podział. Jedni mówią, że "kiedyś też były wakacje i wszyscy żyli". Inni odpowiadają, że "rodzice tylko narzekają". Tylko że to nie jest kwestia narzekania. To pytanie o to, jak pogodzić pracę na pełen etat z opieką nad dzieckiem przez ponad dwa miesiące. Bez poczucia winy, bez ciągłego kombinowania i bez wydawania kilku tysięcy złotych na opiekę.
Nie mam gotowego rozwiązania. Być może potrzebne są dłuższe półkolonie finansowane przez samorządy. Być może dodatkowy urlop dla rodziców dzieci w wieku szkolnym. A może większa elastyczność ze strony pracodawców w okresie wakacji.
Jedno wiem na pewno – jeśli co roku tysiące rodzin przeżywa dokładnie ten sam problem, to trudno udawać, że wszystko działa tak, jak powinno.
Mam wrażenie, że przez lata przyzwyczailiśmy się do tego absurdu i przestaliśmy go zauważać. Może najwyższy czas przestać powtarzać, że "przecież tak było zawsze", i zacząć zastanawiać się, czy ten system rzeczywiście odpowiada realiom życia współczesnych rodzin.
Nie przegap żadnej ważnej wiadomości i obserwuj nas w Google News!