Naukowcy sprawdzili, co dzieje się z niemowlęciem, któremu rodzice dają się "wypłakać". Wnioski szokują

Psychologowie z Uniwersytetu w Warwick przeanalizowali zachowanie 178 niemowląt od urodzenia do 18. miesiąca życia. Sprawdzali, co się dzieje, gdy rodzice stosują metodę "cry it out" – czyli świadomie nie reagują od razu na nocny płacz, licząc, że dziecko samo zaśnie.

Autorzy badania ogłosili, że w ich próbie "nie udało się wykazać negatywnych skutków". Dzieci, które czasem pozostawiano przy płaczu na dłużej, "nie wypadały gorzej ani pod względem przywiązania, ani pod względem zachowania czy emocji". Wynik sugeruje zatem, że kontrolowane ignorowanie płaczu nie musi automatycznie niszczyć więzi z rodzicem ani "psuć" psychiki dziecka.

Po publikacji pracy krytykę zgłosiły dwie badaczki rozwoju dziecka. Zarzuciły, że 178 niemowląt to "za mało, by ogłosić brak szkody", a metoda "cry it out" była zbyt ogólnie zdefiniowana.

Jak zauważyły, do jednej kategorii mogły trafić skrajnie różne strategie:

Taki zapis utrudnia sensowną analizę, bo wyniki mogą odnosić się głównie do łagodnych form "przeczekania", a nie ostrych wersji metody, które budzą największe emocje. To ważne rozróżnienie — warto pamiętać, że płacz niemowlęcia jest jego jedyną formą komunikacji, a badania pokazują, jak złożonym zachowaniem może być już od pierwszych miesięcy życia. Opisuje to szczegółowo artykuł o tym, po co niemowlęta symulują płacz — japońskie badaczki odkryły, że niemowlęta potrafią intencjonalnie używać płaczu, by przyciągnąć uwagę opiekuna, zanim skończą rok.

Rodzice stoją między teorią przywiązania a potrzebą nauczenia dziecka snu. Pytanie, czy "przeczekanie" płaczu niszczy więź, jest bezpośrednio powiązane z tym, jak rozumiemy relację rodzic–dziecko. Psychologowie wyróżniają kilka stylów przywiązania — tylko jeden z nich, bezpieczny, koreluje z długoterminowym dobrostanem emocjonalnym dziecka i buduje się przez spójną, responsywną opiekę.

W praktyce często decyduje zmęczenie i zdrowy rozsądek.

Warto pamiętać o kilku zasadach:

Japońscy naukowcy z RIKEN Center for Brain Science opracowali prostą japońską metodę usypiania płaczącego dziecka — pięć minut spokojnego chodzenia z niemowlęciem w ramionach, a następnie osiem minut siedzenia bez ruchu przed odłożeniem do łóżeczka. Badacze odkryli, że maluchy budziły się nie przy zetknięciu z materacem, lecz dlatego, że w momencie odsunięcia od ciała rodzica wzrastało ich tętno — te osiem minut pozwala wejść w głębszy sen.

Pomoc lekarza, psychologa dziecięcego lub doradcy snu jest wskazana, gdy:

Źródło: burgerfactory.pl