Zachowania kota, które źle interpretujesz. Drapanie mebli nie jest robieniem "na złość"

Na profilu @kociguru pojawił się post, który powinien przeczytać każdy opiekun kota. Bo choć często mówimy o własnym pupilu, że "robi mi na złość", "obraził się" albo "ignoruje mnie", prawda jest zupełnie inna i jednocześnie dla wielu z nas zaskakująca.

To my bardzo często patrzymy na jego zachowanie przez ludzki filtr. Jak tłumaczy Anna Błaszkiewicz-Catley, antrozoolog i behawiorystka zwierząt, kot nie działa przeciwko nam. On po prostu komunikuje się w jedyny sposób, jaki zna, czyli poprzez ciało.

I jeśli nie umiemy tego czytać, zaczynamy przypisywać mu intencje, których po prostu nie ma. Mruczy? "Na pewno szczęśliwy". Odchodzi? "Obraził się". Sika poza kuwetą? "Złośliwy jest". To zjawisko dobrze znają też rodzice — myślisz że dziecko robi ci na złość, a ono po prostu nie potrafi jeszcze inaczej się zakomunikować.

Tymczasem każde zachowanie to tylko fragment większej układanki. Kot "mówi" do nas cały czas — uszami, ogonem, napięciem ciała. A kiedy nauczymy się to rozumieć, wiele rzeczy nagle zaczyna mieć sens.

Ty myślisz: robi to specjalnie, wie, że nie wolno i chce postawić na swoim. A kot: Jestem sam od kilku godzin. Nudzę się. Chcę zwrócić na siebie uwagę i się pobawić.

Ty myślisz: jest wredny, ma kilka drapaków, a i tak wybiera kanapę. A kot: Te drapaki są za małe albo niestabilne. Kanapa jest duża, solidna i mogę się na niej dobrze rozciągnąć.

Ty myślisz: dzikus, nie lubi ludzi, zawsze ucieka. A kot: Chcę was obserwować, ale z bezpiecznej odległości. Nie mam miejsca, w którym mogę spokojnie być obok, bez stresu.

Ty myślisz: robi to ze złośliwości, przecież ma czysto. A kot: Coś jest nie tak. Może boli mnie brzuch po jedzeniu, a może kuweta jest za mała i czuję się w niej niekomfortowo.

Ty myślisz: To brak wdzięczności. Ręka, która karmi, a on gryzie. A kot: Chciałem już odpocząć, a ty nadal mnie głaskałaś. Musiałem pokazać, że to dla mnie za dużo.

Ty myślisz: ma towarzystwo i tego nie docenia, ciągle się bije. A kot: Coś mnie boli albo jestem zestresowany. Do tego ktoś narusza moje terytorium i nie daje mi spokoju.

Ty myślisz: robi to specjalnie, akurat wtedy, kiedy masz ważne spotkanie. A kot: Chcę być blisko ciebie. Obserwować cię, uczestniczyć w tym, co robisz.

Warto pamiętać, że zwierzęta domowe są znacznie bardziej wrażliwe emocjonalnie, niż nam się wydaje. Wiemy już, że pies upodabnia się do właściciela nie tylko fizycznie — naukowcy potwierdzili, że synchronizuje też swój poziom stresu z poziomem kortyzolu opiekuna. Koty, choć z natury bardziej niezależne, są równie wyczulone na napięcie w otoczeniu, a ich "dziwne zachowania" bywają bezpośrednią odpowiedzią na stres — nasz lub ich własny. Rozumienie tego jest kluczowe, bo jak pokazują badania nad 8 dziwnymi zachowaniami u dzieci — niemal zawsze za pozornie irracjonalnym zachowaniem stoi konkretna, zrozumiała przyczyna.

Pamiętaj, że większość trudnych zachowań kotów nie wynika z ich "złośliwości". Kiedy zaczynamy patrzeć na kota jak na zwierzę, a nie jak na małego człowieka, wiele rzeczy się zmieni. Szybciej zauważamy sygnały stresu, lepiej rozumiemy potrzeby i przestajemy w końcu reagować frustracją.

A ta frustracja bywa naprawdę kosztowna — dla nas. Wyczerpanie emocjonalne wywołane chronicznym niezrozumieniem i poczuciem bezsilności dotyka też opiekunów zwierząt, szczególnie gdy codzienne "walki" z pupilem narastają tygodniami. Dlatego warto też zadbać o siebie — bo nauczyć dziecko radzić sobie ze złością uczy też nas, że emocje — ich i nasze — to zawsze sygnał, nie atak.