Myślałam, że wiem wszystko o dzieciach. Rodzicielstwo szybko weryfikuje "mądralińskich"

Zanim zostaje się rodzicem, często wydaje nam się, że jesteśmy najlepszymi specjalistami od wychowania. Spotkaliście się z tym? Gdy miałam 25 lat, byłam przekonana, że doskonale wiem, jak wychować dzieci, by były posłuszne, spały grzecznie w swoich łóżeczkach i nie urządzały scen w komunikacji miejskiej.

Potem przyszło życie – wraz z dojrzewaniem i kolejnymi doświadczeniami, również tymi macierzyńskimi, zrozumiałam, że wreszcie mogę z pełnym przekonaniem powiedzieć: niewiele wiem. A właściwie wiem o dzieciach tylko tyle, ile pozwolili mi odkryć moi własni synowie.

To oni nauczyli mnie, że każde dziecko jest inne, że to, co działa w jednym przypadku, w innym można włożyć między bajki. Każde małe dziecko to odrębna, indywidualna osoba, która wymaga uważności i elastyczności. Bo nie wszystko, co sprawdza się u dziecka przyjaciółki, okaże się równie skuteczne w przypadku mojego.

O podobnej refleksji napisała ostatnio pewna mama na swoim profilu na Threads:

Muszę przyznać, że w dużej mierze się z nią zgadzam. A nawet pójdę o krok dalej – nawet dwoje czy troje dzieci może diametralnie różnić się temperamentem i poziomem współpracy. Mówimy przecież o dzieciach tych samych rodziców, wychowywanych w tym samym domu, z tym samym zapleczem wartości i zasad, posiadających wspólne DNA. A mimo to różnice między nimi bywają ogromne. Rodzice kilkorga dzieci często podkreślają, że każde z nich wymaga zupełnie innego podejścia.

W komentarzach pod postem autorka powyższego wpisu dodała: "[...] Kiedyś też myslalam, że można dziecku 'powiedzieć, żeby było cicho' i to zadziała. Otóż nie. Więc dajcie na luz".

Czasem wszystkie dzieci w rodzinie są równie wymagające, temperamentne i uparte. Innym razem jedno z rodzeństwa jest bardziej wycofane, a jeszcze inne może być neuroatypowe i potrzebować szczególnego wsparcia. Kiedy patrzymy na dzieci z zewnątrz, w różnych sytuacjach społecznych, często widzimy tylko hałas: krzyk, śmiech, płacz. Coraz więcej osób otwarcie mówi, że takie zachowania im przeszkadzają – i odpowiedzialnością obarcza rodziców.

A przecież te reakcje są naturalną odpowiedzią na emocje, których dzieci dopiero się uczą. Nie wszystko rozumieją, nie nad wszystkim potrafią zapanować. Wielu dorosłych zresztą również ma z tym trudność. Dlaczego więc oczekujemy od dwulatka, że będzie siedział cicho i spokojnie, kiedy jest przebodźcowany, zmęczony lub głodny?

Takiej samokontroli możemy wymagać od dorosłego, który powinien mieć wykształcone mechanizmy regulacji emocji. W przypadku dzieci problem bywa bardziej złożony: czasem rzeczywiście zawodzi konsekwencja rodziców, brak granic czy uważności na potrzeby dziecka. Czasem jednak to po prostu kwestia temperamentu i etapu rozwoju.

Na rodzicielstwo nie ma jednego uniwersalnego przepisu. Nie da się go zamknąć w jednym poradniku ani sprowadzić do kilku złotych zasad, do których powinni stosować się wszyscy rodzice. Każde dziecko to osobna historia, a każdy rodzic uczy się jej krok po kroku – często metodą prób i błędów.

Może więc zamiast oceniać, warto częściej okazać sobie nawzajem więcej zrozumienia. Bo za każdym "niegrzecznym" zachowaniem stoi mały człowiek, który dopiero uczy się świata – i dorosły, który również wciąż uczy się bycia rodzicem.