Relacja matka-córka może boleć. Każdy krok przypomina kobiecie, co straciła z własnej młodości

Kiedy matka patrzy na córkę, widzi nie tylko dziecko, które wychowuje, ale też odbicie samej siebie sprzed lat. Jej radość, energia i ciekawość świata przypominają matce własne młodsze lata. To uczucie może być z jednej strony źródłem dumy, ale też ukrytej tęsknoty – za beztroską, za wyglądem i za czasem, którego nie da się odzyskać.

Czasem każdy krok córki wywołuje w matce nieświadome porównania i poczucie, że "coś jej umknęło".

Często trudności w relacji matka–córka są niewidoczne dla osób z zewnątrz. Z pozoru wszystko wygląda idealnie: wspólne wyjścia na zakupy i do kina, długie rozmowy, święta spędzone razem. Tymczasem w matce może tlić się ukryta zazdrość, poczucie straconego czasu lub nostalgia za tym, co już minęło.

Bliskość staje się ciężarem, gdy emocje te nie znajdują ujścia – ani w rozmowie z córką, ani w obrębie własnej refleksji.

Matki często odczuwają sprzeczne uczucia: z jednej strony radość i dumę z dorastającej córki, z drugiej smutek, że same nie są już w tym wieku. Ta ambiwalencja emocjonalna może prowadzić do poczucia winy, że matka nie cieszy się w pełni z sukcesów córki lub że jej własne życie "ucieka".

Psycholodzy zwracają uwagę, że jest to naturalny element relacji między pokoleniami – każda kobieta nosi w sobie echo własnej młodości, które rezonuje właśnie w kontakcie z córką.

Jednym ze sposobów, aby ta relacja była mniej bolesna, jest świadomość własnych uczuć i rozmowa o nich, choć nie zawsze bezpośrednio z córką. Matki, które potrafią przyjąć swoje emocje, łatwiej się w nich odnajdują.

Warto też poszukać wsparcia u przyjaciółek, grup kobiet w podobnym wieku lub specjalistów. Rozmowa z psychologiem może pomóc odciążyć się emocjonalnie i spojrzeć na relację z dystansem.