Coraz więcej osób łamie tabu i mówi wprost: śmierć zwierzęcia boli bardziej niż odejście krewnego

Badanie przeprowadzone na 975 dorosłych w Wielkiej Brytanii wykazało, że jedna na pięć osób (21%), która doświadczyła zarówno straty pupila, jak i człowieka, uznała, że utrata zwierzęcia była trudniejsza do zniesienia.

Naukowiec Philip Hyland z Maynooth University zaznacza:

– Nie ma różnicy między stratą człowieka a zwierzęcia, jeśli chodzi o objawy przedłużonego żalu.

Około 7,5% osób, które straciły zwierzęta, spełnia kryteria kliniczne przedłużonego żalu – porównywalnie z wieloma stratami ludzkimi. "Pet loss" odpowiadał za 8,1% wszystkich przypadków w badaniu, co daje więcej niż w przypadku straty przyjaciela czy dalszego członka rodziny.

Jednym z głównych czynników ryzyka przedłużonego żalu jest brak zrozumienia i wsparcia od otoczenia. Wiele osób wstydzi się mówić bliskim o swoim cierpieniu, co prowadzi do izolacji i utrudnia proces żałoby.

Decyzja o eutanazji zwierzęcia może być źródłem dodatkowego stresu. Dla niektórych daje poczucie wsparcia pupila w ostatnich chwilach, dla innych jest traumatyczne, szczególnie jeśli czują, że nie mieli kontroli nad decyzją.

Traumatyczne okoliczności są kolejnym czynnikiem ryzyka przedłużonego żalu.

Badania podkreślają, że najważniejsza jest jakość i znaczenie więzi z utraconym pupilem, a nie to, czy był człowiekiem, czy zwierzęciem. Wsparcie, zrozumienie i uznanie straty mogą zmniejszyć ryzyko przedłużonego żalu i pomóc w powrocie do normalnego funkcjonowania.

Sama doświadczyłam zarówno śmierci psa, jak i kota i wiem, jak trudne jest to doświadczenie. Strata pupila to dla wielu osób dramat równie poważny jak śmierć członka rodziny. Społeczne bagatelizowanie tego cierpienia tylko pogłębia ból.

Rozmowa na ten temat może pomóc ludziom w przetwarzaniu żałoby i zminimalizować ryzyko zaburzeń emocjonalnych.

Źródło: medicalxpress.com