Ten jeden gest może wytworzyć w dziecku poczucie bezwartościowości. Rodzice robią to nieświadomie

Wyobraź sobie: twoje dziecko wraca ze szkoły, z płaczem opowiada ci, że kolega nie chciał się z nim bawić, a ty, zmęczona po pracy, mówisz:

"Nie przesadzaj, jutro się pogodzicie".

Dla dorosłego to drobiazg. Dla dziecka – koniec świata.

Kiedy powtarzamy "nie przesadzaj", nieświadomie wysyłamy dziecku komunikat: "Twoje uczucia są niewłaściwe. Nie warto ich pokazywać".

Z czasem dziecko przestaje ufać własnym odczuciom. Myśli: Skoro mama mówi, że przesadzam, to pewnie naprawdę coś ze mną nie tak.

Słowa "nie przesadzaj" mają w sobie pozory racjonalności. Przecież chcemy, żeby dziecko nie wyolbrzymiało problemów, ale ono nie słyszy logicznego argumentu. Ono słyszy: "Twoje emocje nie są ważne". To komunikat, który uczy wstydu i tłumienia emocji.

Z biegiem czasu takie dziecko przestaje mówić o tym, co czuje. Zamiast płakać – zamyka się w pokoju. Zamiast powiedzieć, że jest smutne, odpowiada" "nic mi nie jest". W dorosłym życiu może mieć trudność z mówieniem o sobie, bo od dziecka uczyło się, że okazywanie emocji to przesada.

Czasem to zdanie brzmi łagodnie:

Każda z tych wersji ma wspólny mianownik – zamiatanie emocji pod dywan. Dziecko w takich momentach nie potrzebuje rady, tylko naszego zrozumienia. Chce, żeby ktoś usiadł obok i powiedział: "Widzę, że ci trudno". To proste zdanie nie rozwiązuje problemu, ale daje dziecku poczucie, że nie jest samo.

Zamiast "nie przesadzaj", możesz też powiedzieć:

Takie słowa nie nakręcają histerii. One ją uspokajają. Bo dziecko, które czuje się wysłuchane, nie musi walczyć o uwagę krzykiem.