To dla dziecka ważniejsze niż wysokie IQ. 7 kroków do odnoszenia sukcesów

Eksperci rodzicielstwa uważają, że jeśli chcemy, aby nasze dzieci odnosiły sukcesy, warto je na to programować. A żeby robić to z pozytywnymi efektami, musimy zaszczepić już w maluchu zestaw cech, które pomogą mu być pewnym siebie, odważnym dzieckiem. Do cech osób, które odnoszą sukcesy, należy bez wątpienia wytrwałość i wiara w samego siebie.

Wytrwałość to tzw. miękka umiejętność, która wyróżnia dzieci wysoko zmotywowane, które nie poddają się łatwo i dążą do wyznaczonego celu. W rzeczywistości wiele badań potwierdziło, że to cecha, która jest ważniejsza w odnoszeniu sukcesu niż wysokie IQ. Wszystko dlatego, że mając w sobie wytrwałość, dziecko wierzy, że jego praca i wysiłek włożony w dążenie do celu się opłacają i nie zniechęca się, gdy na drodze stają mu przeszkody. Oto 7 sposobów na to, jak budować w dziecku wytrwałość:

By być wytrwałym, najczęściej trzeba pokonać 4 czynniki, które wytrwałości szkodzą. Są nimi:

Przy każdej porażce powtarzaj dziecku, że nie ma co się smucić i rozpamiętywać (choć warto przemyśleć sytuację i wyciągnąć z niej naukę na przyszłość), warto traktować niepowodzenia jako okazję do nauki czegoś i szansę na ponowne rozpoczęcie czegoś.

Akceptacji błędów trzeba się nauczyć, co może być trudne. Pokazuj dziecku, że ty sama też zmierzasz się z takimi problemami, a wtedy jemu też będzie łatwiej – będzie mogło naśladować mamę, która dzielnie podnosi się po porażce i zaczyna od nowa silniejsza o przeżyte doświadczenia. Wtedy najczęściej osiąga się sukcesy, bo bez porażek one by nie istniały.

Naucz dziecko dzielić duże zadania na fragmenty. Mniejsze cele i dążenie do efektu końcowego małymi kroczkami jest łatwiejsze i pomoże dziecku pewniej się poczuć, gdy wszystko będzie mu się udawało. To sprawi, że jego poziom frustracji z powodu braku jakichś umiejętności nie będzie zbyt duży, a porażki nie będą go przytłaczały. Dzięki takim drobiazgom wypracujecie wytrwałość, jeśli później będzie trzeba wykonać jakieś duże i trudne zadanie.

Jeśli każdy z małych kroczków się dziecku uda, świętujcie powodzenia. Chwal je za dążenie do celu i ciągłe stawianie "kolejnych kroków", bo to motywuje i uczy wytrwania w konkretnych postanowieniach.

Sprawdź, ile twoje dziecko jest się w stanie skupić na jednej czynności i zaczynając wspólne odrabianie prac domowych czy ćwiczenia logopedyczne, ustawcie minutnik, który zadzwoni w momencie, kiedy widzisz, ze koncentracja dziecka słabnie. Wyjaśnij dziecku, że skupiacie się na danej czynności, dopóki nie zadzwoni zegarek, a po budziku warto zróbcie przerwę. Następnie ze świeżą głową możecie wrócić do zadania, którym się zajmowaliście – warto traktować to w formie zabawy. Możesz zachęcić je: "Zobaczymy, ile uda nam się zrobić, zanim zadzwoni budzik?".

Badania wielu psychologów pokazują, że zazwyczaj ci, którzy są chwaleni za inteligencję, odnoszą mniejsze sukcesy niż ci, których chwali się za cały proces dochodzenia do celu i ciężką pracę, jaką włożyli w to.

Dlatego warto chwalić wysiłek włożony w zadanie, a nie oceny w szkole, bo to sprawia, że dziecko jest wytrwalsze i zmotywowane do wkładania jeszcze większej pracy. Dzięki temu będzie odnosiło sukcesy bez nagród za efekty końcowe (to dlatego jest tylu przeciwników motywowania poprzez nagrody), bo te paradoksalnie mogą zmniejszyć motywację dziecka.

Nigdy nie rób czegoś dla dzieci, co mogą zrobić samodzielnie. To ważna zasada w całym rodzicielstwie, ale jest szczególnie istotna, jeśli chcemy malucha uczyć wytrwałości. Jeśli za każdym razem robisz coś za kilkulatka albo naprawiasz jego błędy, dajesz mu sygnał, że może sobie odpuścić, bo mama lub tata zrobiła to za niego.

To sprawia, że wytrwałość diametralnie maleje. Kiedy już wiesz, że dziecko coś potrafi zrobić samodzielnie lub uczy się to robić, pozwól mu na zrobienie tego bez twojej pomocy. Uczucie spełnienia po sukcesie również motywuje i daje siłę do dalszych działań.