Ta jedna cecha ma wpływ na całe życie. Odróżnia dzieci silne psychicznie od tych, które się poddają

Naszym rodzicielskim zadaniem jest wyposażenie dzieci w narzędzia do radzenia sobie z przeciwnościami losu. Od najmłodszych lat powinniśmy uczyć je, jak radzić sobie z porażkami, rozczarowaniem, sytuacjami, gdy nie wszystko idzie po ich myśli.

Badania wykazały, że jest jedna ważna cecha, która ma ogromny wpływ na siłę i odporność psychiczną dzieci. Jest nią poczucie nadziei, które pomaga przetrwać trudniejsze czasy i uporać się z problemami.

Według amerykańskiej psycholożki Michele Borba, pełne nadziei dzieci mają wewnętrzne poczucie kontroli i postrzegają wyzwania czy przeszkody jako tymczasowe i możliwe do przezwyciężenia. Czy można nauczyć dziecko zachowywania nadziei w obliczu trudności i jak to zrobić? Michele Borba proponuje kilka wspieranych naukowo sposobów, które pomogą dziecku w zachowaniu nadziei.

1. Powstrzymaj negatywne myślenie. Bezpodstawny pesymizm niszczy nadzieję, dlatego ważne jest, aby pomóc dziecku "wyłapywać” negatywne emocje czy myśli, zanim staną się one nawykiem.

Pierwszy krok to uświadomienie dziecku, że nadużywa określonych słów, które wskazują na pesymistyczne myślenie, np. "zawsze” i "nigdy” ("Zawsze popełniam te same błędy”, "Nigdy mi się nie uda”). Uzmysłów mu, że to nieprawdziwe stwierdzenia, przypomnij sytuacje, gdy osiągnęło sukces lub dokonało czegoś, o czym zawsze marzyło. Ucz je realnego osądu problemów, ale też pozytywnego myślenia, które nieodłącznie związane jest z nadzieją.

2. Ustalcie słowo-klucz. Wiadomo, że dzieci uczą się przez naśladowanie, ale słowa też mają wielką moc. Wymyśl zdanie (może sama je słyszałaś przez całe dzieciństwo), które będzie wsparciem dla twojego dziecka. Może to być np. "Pomyślę o tym jutro”, "Będzie dobrze”, "Nie poddam się”. Powtarzaj je w każdej trudnej sytuacji aż stanie się wewnętrznym głosem twojego dziecka.

3. Ucz rozwiązywania problemów. Dzieci, które mają poczucie nadziei nie unikają problemów, bo wiedzą, że można je rozwiązać. Pierwszy krok to identyfikacja problemu. Już wypowiedzenie na głos tego, co martwi dziecko lub z czym sobie nie radzi, uruchamia mechanizm poszukiwania wyjścia z sytuacji.

Następnie poproś dziecko, by opracowało kilka możliwych rozwiązań. Przeprowadźcie "burzę mózgów”, dzięki której zacznie wymyślać sposoby rozwiązania problemu. Podkreśl, że liczy się każdy pomysł (nieważne czy dobry, czy zły), chodzi o to, by uruchomić w dziecku chęć do poszukiwania rozwiązania. Następnie niech dziecko wybierze jedno, jego zdaniem najlepsze rozwiązanie i przetestuje je.

4. Zapytaj „a co jeśli?”. Pesymistyczne dzieci często myślą o "negatywnych prawdopodobieństwach” różnych zdarzeń i biorą często pod uwagę najgorszy scenariusz. Natomiast dzieci pełne nadziei potrafią bardziej realistycznie oceniać różne zdarzenia.

Gdy widzisz, że twoje dziecko z czymś się zmaga, zadaj pytanie typu „co, jeśli?”. Jaka jest najgorsza rzecz, jaka może się wydarzyć? Jakie jest prawdopodobieństwo, że tak się stanie? Jaki jest najbardziej prawdopodobny rezultat? Dzięki temu dziecko nauczy się bardziej realnie postrzegać przytrafiające mu się trudności.

5. Świętujcie małe sukcesy. Powtarzające się porażki mogą zwiększać poczucie beznadziei i wpływać na pewność siebie twojego dziecka, ale zauważanie nawet małych sukcesów zwiększa nadzieję. Zdefiniuj na nowo słowo "sukces”. To może być nawet niewielka poprawa w stosunku do poprzednich wyników, jeśli twoje dziecko włożyło w to wysiłek. Jak najczęściej przypominaj dziecku, że "dało sobie radę”, pomimo przeciwieństw czy trudności.

6. Twórz rytuały wdzięczności. Pełne nadziei dzieci potrafią cieszyć się z drobiazgów i są za nie wdzięczne. Jedno z badań wykazało, że ludzie, którzy prowadzą dzienniki wdzięczności, czują wzrost nadziei i optymizmu zaledwie po 10 tygodniach.

Możesz np. wprowadzić rytuał, by dziecko podczas kolacji lub tuż przed zaśnięciem wymieniło jedną rzecz, za którą jest wdzięczne, a która wydarzyła się tego dnia. Takie odnotowywanie dobrych momentów życia ma ogromny wpływ na poczucie nadziei.