Nie chcę, żeby moja córka oglądała "Małą syrenkę". Bajka uczy rezygnowania z siebie dla mężczyzny

"Mała syrenka" to historia Arielki – młodej syreny, która marzy o życiu na lądzie i zakochuje się w księciu Eryku. Aby być z nim, zawiera układ z morską wiedźmą Urszulą i oddaje swój głos w zamian za ludzkie nogi. Warunek jest prosty i brutalny: jeśli nie zdobędzie miłości księcia, straci wszystko.

Już na tym etapie pojawia się ważny motyw – bohaterka rezygnuje z części siebie, żeby zdobyć czyjąś miłość.

Najbardziej niepokojący dla mnie jako mamy jest fakt, że Arielka dosłownie oddaje swój głos. To bardzo mocny symbol.

Dziecko może odebrać to w prosty sposób:

To nie jest przekaz, który chcę wzmacniać u dziecka. W realnym życiu takie podejście może prowadzić do trudnych relacji, braku asertywności i poczucia, że trzeba "zasłużyć" na miłość.

Arielka traci możliwość mówienia, a mimo to historia sugeruje, że miłość i tak się wydarzy.

Problem w tym, że:

Dla dziecka to może być mylące. Zamiast uczyć się komunikacji, widzi historię, w której brak głosu nie jest przeszkodą, a wręcz elementem "magii".

Arielka podejmuje ogromne ryzyko:

A wszystko to dla osoby, której tak naprawdę nie zna. To ważny aspekt – decyzje podejmowane są impulsywnie, bez refleksji.

W prawdziwym życiu chcemy uczyć dzieci ostrożności, myślenia o konsekwencjach i budowania relacji na zaufaniu, a nie na poświęceniu.

Dlaczego nie pokazałabym dziecku tej bajki bez rozmowy? Nie chodzi o to, że "Mała syrenka" to zła bajka, którą trzeba całkowicie zakazać. Problem polega na tym, że jej przekaz może być trudny do zrozumienia dla młodszego dziecka. Bez wsparcia rodzica maluch może wynieść z niej prosty wniosek: "jeśli chcę być kochany/–a, muszę się zmienić".

A ja chcę nauczyć moje dziecko czegoś odwrotnego: