W 7. miesiącu ciąży odeszłam od męża. Teraz wiem, że to była przemoc psychiczna

Na jednym z forów dla mam pojawiło się wyznanie, które trudno przeczytać bez emocji. Kobieta, będąc w siódmym miesiącu ciąży, podjęła decyzję, na którą wiele osób nie ma odwagi przez lata – odeszła od męża. Zostawiła dotychczasowe życie, wróciła do Polski i zaczęła wszystko od nowa.

"Po kilku tygodniach płaczu udało mi się stanąć na nogi. Wynajęłam mieszkanie dla mnie i mojej córki. Mam ogromne wsparcie rodziców, bez których bym sobie nie poradziła" – pisze. Dziś mówi wprost, że to, co działo się w jej domu, było przemocą psychiczną.

I choć wie, że podjęła dobrą decyzję, boi się tego, co przed nią – samodzielnego macierzyństwa, załatwiania wszystkich formalności, a najbardziej samotności. Zapytała inne mamy, czy też przez to przechodziły. Odpowiedzi, które dostała, pokazują, że takich historii jest więcej, niż mogłoby się wydawać.

Jedna z kobiet przyznała, że znalazła się w tej samej sytuacji jeszcze wcześniej, bo w 14. tygodniu ciąży. "Bardziej bolało mnie to, jak byłam poniżana i zdradzana, niż to, że zostałam sama" – napisała.

Dziś wychowuje córkę bez wsparcia bliskich. Opowiada o chorobach, zmęczeniu, braku chwili dla siebie i samotności, która wraca szczególnie w trudniejszych momentach. "Nie mam nawet sekundy dla siebie. Czasem chciałabym z kimś porozmawiać, zapytać o radę… ale nie mam do kogo". Mimo tych wszystkich trudności dodaje: "Córka daje mi siłę. To dla niej walczę". To doświadczenie, które zna wiele kobiet wchodzących w samotne macierzyństwo – zderzenie z codziennością, w której nie ma drugiej pary rąk ani drugiej pary uszu.

Inna mama opowiedziała o swoim doświadczeniu, kiedy została sama z trójką dzieci w obcym kraju. Nie wspomina tamtego czasu dobrze, ale też nie ma wątpliwości, że było spokojniej niż w domu pełnym napięcia. "Najbardziej brakuje mi tego, że nie mam z kim dzielić odpowiedzialności. Wszystkie decyzje – większe i mniejsze – są tylko na mnie. To ogromne obciążenie".

Zresztą ten aspekt pojawił się w wielu wypowiedziach. Nie sam brak partnera był największym problemem, ale brak drugiej osoby do współdzielenia codzienności. Kobiety, które przeszły przez podobne sytuacje i miały odwagę odejść z toksycznego związku, zgodnie podkreślają: rozstanie boli, ale życie w ciągłym napięciu i strachu boli bardziej.

Wśród komentarzy pojawiło się też coś, co może być dla wielu kobiet trudne do przyjęcia, ale jednocześnie bardzo prawdziwe. "Czasem łatwiej jest być samej niż w związku, w którym i tak jesteś sama. Nie ma wtedy tego całego rozczarowania, ciągłego liczenia, że ktoś pomoże, a potem zawodu".

Bo – jak napisała jedna z kobiet – dla dziecka ważniejszy jest jeden bezpieczny rodzic niż dwoje dorosłych żyjących w napięciu. To zdanie, które wiele mam powtarza sobie w chwilach zwątpienia, kiedy pytają: czy naprawdę dobrze zrobiłam?

W wielu odpowiedziach powtarza się jeden motyw – że najgorszy jest początek: strach i poczucie, że wszystko spada na jedną osobę. Ale potem, krok po kroku, wszystko zaczyna się powoli układać. "Nie ma silniejszej istoty niż samotna mama. Początki są trudne, ale to mija i zostaje siła" – napisała jedna z kobiet.

Dlatego tak ważne jest, by nie myśleć o sobie wyłącznie przez pryzmat słowa "samotna". Jak przypominają ekspertki i same mamy: warto pamiętać, że bycie samodzielną, nie samotną matką to ogromna różnica – nie tylko semantyczna, ale przede wszystkim psychologiczna.

Wiele mam zwracało uwagę na coś, co autorka posta sama podkreśliła – wsparcie rodziny. Dla niektórych kobiet, które zostały same bez nikogo obok, to "luksus", który zmienia wszystko. "Jeśli masz rodzinę, już wygrałaś" – napisała jedna z komentujących.

I to prawda, której nie sposób zbagatelizować. Każda, kto ma za sobą doświadczenie związane z byciem samotną matką, wie, że jeden telefon do mamy o trzeciej w nocy, jedna wizyta babci, która przejmuje dziecko na kilka godzin – to nie drobiazgi. To bywa ratunek.