Gen Z obrywa za brak ambicji w pracy. Wolą spokój od awansów i ja im się nie dziwię

W mediach w ostatnim czasie sporo mówi się o podejściu pokolenia Z do wielu spraw. Być może dlatego, że to generacja, która właśnie weszła w dorosłość – pierwsze roczniki nie tylko są już aktywne zawodowo, ale także zakładają rodziny i decydują się na dzieci. Starsze pokolenia mogą dziś uważnie obserwować ich wybory i przekonania oraz poddawać analizie to, jak bardzo Zetki różnią się od swoich poprzedników.

Ostatnio szczególnie dużo uwagi poświęca się ich podejściu do pracy zawodowej i zarabiania pieniędzy. Funkcjonuje stereotyp, że młodzi ludzie wychowani w całkowicie cyfrowym świecie marzyli głównie o byciu youtuberami czy influencerami. Tymczasem znaczna część z nich trafiła do "zwyczajnych" miejsc pracy, gdzie można zaobserwować zupełnie inne, często zaskakujące podejście do obowiązków zawodowych.

Pracownicy z pokolenia Z mają wyraźnie inny stosunek do pracy niż wcześniejsze generacje. Dla wielu z nich pogoń za karierą, awansami i spektakularnymi sukcesami zawodowymi nie jest celem samym w sobie. Tymczasem dla poprzednich pokoleń takie aspiracje były czymś naturalnym w momencie wchodzenia na rynek pracy.

Liczył się rozwój, uznanie ze strony przełożonych, kolejne szczeble kariery i podwyżki – wszystko to wynikało z wychowania w kulturze tytanicznej pracy. Panowało przekonanie, że tylko ciężka harówka może zapewnić stabilność, prestiż i finansowe bezpieczeństwo.

Pokolenie Z ma zupełnie inne podejście. Woli minimalizm, stabilność i spokój. Jak zauważa "The Week", takie oczekiwania paradoksalnie sprawiają, że młodzi ludzie łatwiej przystosowują się do szybkich zmian i dynamicznego rozwoju firm. Są mniej przywiązani do samego pracodawcy, a bardziej do własnej satysfakcji z zatrudnienia. Najważniejsze są dla nich bezpieczeństwo zawodowe oraz stworzenie nowej definicji sukcesu.

To podejście często określa się mianem "minimalizmu zawodowego". Oznacza ono świadome związanie się z jednym pracodawcą, wyraźne stawianie granic między pracą a życiem prywatnym oraz budowanie oszczędności z różnych źródeł dochodu. Młodzi ludzie nie są szczególnie zainteresowani awansami, a przeraża ich obserwowanie starszych pokoleń, które całkowicie podporządkowały swoje życie pracy i nie potrafiły oddzielić sfery zawodowej od prywatnej.

"To nie tak, że pokolenie Z odrzuca pracę. Odrzuca jedynie przestarzałą wizję pracy, którą im wmawiano. Takie podejście daje większą elastyczność i odporność na zmiany" – mówi Chris Martin, główny badacz w firmie Glassdoor.

Jasne rozdzielanie sfer życia sprawia, że są to pracownicy wyjątkowo elastyczni zawodowo, chętnie podejmujący się dodatkowych zajęć, które pozwalają im rozwijać kompetencje i poszerzać horyzonty.

Jako milenials, wychowany w kulturze nieustannego "tyrania", by zdobyć awanse i zawodowe sukcesy, muszę przyznać, że odczuwam wobec tego pokolenia sporą zazdrość. Milenialsi dorastali w czasach, gdy wciąż powtarzano, że tylko ukończenie studiów zapewni sukces, dobrze płatną pracę, możliwość opłacenia rachunków i życie na wysokim poziomie. Rzeczywistość okazała się jednak znacznie mniej łaskawa.

Dziś wielu przedstawicieli tego pokolenia czuje się zwyczajnie oszukanych. Oddajemy pracy ogromne ilości czasu i energii, często kosztem zdrowia i życia prywatnego, a w zamian nie otrzymujemy ani stabilności, ani uznania. Zamiast tego dostaliśmy umowy śmieciowe, kredyty hipoteczne na 30 lat i permanentne poczucie, że wciąż robimy za mało – nawet wtedy, gdy przekraczamy własne granice.

W takich realiach autentycznie zazdroszczę Zetkom braku presji i umiejętności oddzielania pracy od życia prywatnego. Zamiast chorobliwej pogoni za awansami marzą o dodatkowych pieniądzach na rozwój, pasje i podróżowanie. Być może właśnie w tym tkwi ich największa siła i być może to wszystkie wcześniejsze pokolenia powinny dziś wziąć z nich przykład, redefiniując swoje podejście do pracy, sukcesu i własnego dobrostanu.

Pokolenie Z nie jest leniwe ani roszczeniowe – jest po prostu bardziej świadome. Zamiast bezrefleksyjnie powielać schematy swoich rodziców i dziadków, zadaje pytania o sens, granice i cenę, jaką płaci się za zawodowe ambicje. Być może to właśnie ta generacja, rezygnując z kultu pracy za wszelką cenę, zapoczątkuje realną zmianę na rynku pracy – taką, w której sukces nie będzie mierzony liczbą nadgodzin, lecz jakością życia. Jeśli tak się stanie, skorzystają na tym nie tylko Zetki, ale wszyscy pracownicy.

Źródło: businessinsider.com.pl