Gdy partner wychowuje "zupełnie inaczej". Zmiana, która może zakończyć codzienne spięcia

Poranek, zegar tyka, a dziecko odmawia ubrania się. Jedno z rodziców stawia na swoim: teraz się ubieramy. Drugie zamienia wszystko w zabawę i szuka "zaginionej koszulki". Cel jest ten sam: wyjść z domu bez krzyku i łez, ale drogi są zupełnie różne.

Jak podkreśla Devon Kuntzman, trenerka rodziców, różne strategie same w sobie nie są problemem. Kłopot zaczyna się wtedy, gdy rodzice przestają grać do jednej bramki i pojawia się rywalizacja.

Ekspertka zauważa, że przy bardzo odmiennych stylach wychowania łatwo wpaść w pułapkę udowadniania, kto robi to "lepiej". Wtedy uwaga przesuwa się z dziecka na emocje dorosłych.

To właśnie w tym momencie, jak mówi Kuntzman, pojawia się frustracja. Kluczowe nie jest bycie takim samym, tylko bycie po tej samej stronie.

Pierwszy krok to ciekawość, a nie krytyka. Ekspertka zachęca, by zacząć od pytań i autentycznego zainteresowania perspektywą partnera.

Pomocne mogą być pytania w stylu:

Słuchanie bez oceniania obniża napięcie i daje przestrzeń do rozmowy zamiast obrony.

Gdy partner poczuje się wysłuchany, dopiero wtedy warto podzielić się swoim spojrzeniem.

Kuntzman radzi, by najpierw zapytać:

"Czy mogę podzielić się z tobą pewną myślą?".

Zamiast opinii lepiej sięgać po fakty i obserwacje, np. wiedzę z podcastu, książki czy własne doświadczenie. To zmienia rozmowę z "moja metoda kontra twoja" na "coś, nad czym możemy się wspólnie zastanowić".

Po przedstawieniu swojego punktu widzenia warto znów oddać głos partnerowi.

Pytania typu:

"Co o tym myślisz?" albo "Czy spotkałeś się z tym wcześniej?", pomagają utrzymać rozmowę w partnerskim tonie.

Ekspertka podkreśla, że ludzie są znacznie bardziej otwarci na zmiany, gdy czują się szanowani, a nie pouczani. Moralizowanie zamyka rozmowę, a ciekawość ją otwiera.

Źródło: cnbc.com