Nauczyciele nienawidzą kolegów z pracy i pokojów nauczycielskich. "Wchodzisz jak do paszczy lwa"

Nauczyciele, którzy zaczynają pracę w nowej szkole, zwykle powtarzają to samo – najtrudniejsi oprócz uczniów i rodziców, bywają koledzy z pracy. Młodzi stażem pedagodzy obawiają się spotkań w pokoju nauczycielskim, bo tam zostają ocenieni, sprawdza się ich poziom wiedzy i doświadczenie, a często różne antypatie kończą się plotkami i nieprzyjemnym obgadywaniem. Nauczyciele bywają zawistni, zazdrośni i nieprzyjemni dla współpracowników.

Ostatnio na ten temat portal Radia ZET opublikował obszerny materiał, cytując wypowiedzi wielu różnych pedagogów. Jak nauczyciele sami zauważają, rodzice widzą ich przy tablicy i na zebraniach, gdzie są spokojni, uśmiechnięci, opanowani. Rzadko kto zastanawia się, co dzieje się za zamkniętymi drzwiami pokoju nauczycielskiego.

A tam – jak mówią sami pedagodzy – często nie ma wsparcia, solidarności ani zwykłej życzliwości. Jest za to zazdrość, donoszenie, obgadywanie i cicha nienawiść do kolegów z pracy. Zazwyczaj pod płaszczykiem sympatii, uśmiechów i uprzejmości, skrywa się zazdrość, jad, uszczypliwości.

Pewien polonista z Łodzi w rozmowie z portalem, mówi wprost: "Jak wchodzisz do pokoju nauczycielskiego, to jakbyś wchodził do paszczy lwa". To miejsce, w którym – zamiast odpocząć między lekcjami, sprawdzić jakieś prace, uzupełnić w spokoju i ciszy e-dziennik, trzeba uważać na każde słowo.

Nauczyciele stworzyli nawet niepisane zasady przetrwania, o których czytamy we wspomnianym materiale: nie wychylaj się, nie chwal sukcesami, nie bądź zbyt ambitny. Jeśli jesteś kreatywny i odnosisz sukcesy we współpracy z uczniami, możesz na własnej skórze odczuć zawiść starszych, bardziej doświadczonych kolegów. Jeśli masz w klasie olimpijczyków, uczniowie (albo ty jako pedagog) otrzymują nagrody albo zaskarbiasz sobie ich sympatię, "jesteś narażony" – jak to komentuje wspomniany polonista z Łodzi.

Wrogość rzadko ma formę otwartego konfliktu. Częściej to "mobbing w białych rękawiczkach", jak określają to rozmówcy radia. Milczenie, gdy ktoś wchodzi do pokoju, wymowne spojrzenia czy wymiana spojrzeń z innymi pedagogami. Zdarzają się też ironiczne komentarze rzucone niby w przestrzeń i podważanie kompetencji.

Nauczyciel języka polskiego przytacza m.in., że słyszał "żeby być nauczycielem i móc innych uczyć, to trzeba dorosnąć, studia i teoria nie wystarczą". Gdy uczniowie go lubili – ktoś w pokoju potrafił powiedzieć, że "pewnie dlatego, że same piątki stawia". Gdy był wymagający – "zaspokaja swoje ambicje".

Ewa, anglistka, która wypowiadała się w mediach i broniła praw nauczycieli, doświadczyła jawnej izolacji. Jedni przestali mówić jej "dzień dobry", inni trzaskali drzwiami przed nosem. Sama nazywa to dyskryminacją i gorzko podsumowuje środowisko: "W porównaniu z innymi branżami na jeden metr kwadratowy pokoju nauczycielskiego przypada najwięcej tchórzy".

Z zewnątrz rodzice czy uczniowie tego często nie widzą, bo mało kto w swobodny sposób przebywa w pokoju nauczycielskim, chyba że sam jest zatrudniony w szkole.

Rodzice często nie wiedzą, że nauczyciele potrafią buntować przeciwko swoim kolegom uczniów i ich opiekunów. Wspomniany polonista przytacza słowa, które padały w klasach: "Boicie się, czy zdacie dobrze egzamin z tym nauczycielem? To napiszcie list, zgłoście go". Donosy trafiają do dyrekcji, czasem od innych nauczycieli albo administracji i innych pracowników szkoły. Wtedy dochodzi do sprawdzania wszystkiego u danego nauczyciela, co potem można ująć w plotkach: dziennik, strój, samochód, życie prywatne.

Taka zawiść i szerzenie nieprawdy potrafi zniszczyć człowieka. Jedna z rozmówczyń portalu opowiedziała o świetnym nauczycielu angielskiego, który po fali komentarzy i drwin przestał przychodzić do pokoju nauczycielskiego, a potem odszedł ze szkoły i wyjechał z miasta. Uczniowie szybko przejęli zachowania dorosłych, bo dzieci widzą więcej, niż nam się wydaje. Jeśli koledzy z placówki drwili z anglisty, bardzo szybko stał się też obiektem żartów młodzieży.

Eksperci mówią wprost: to efekt frustracji, wypalenia i braku wsparcia systemowego. Aż 67,5 proc. nauczycieli dostrzega u siebie objawy wypalenia zawodowego. Gdy ludzie czują się niedoceniani, zaczynają walczyć między sobą, zamiast razem wziąć sprawy w swoje ręce.

Taka prawidłowość niszczy środowisko od środka i wtedy zupełnie nie potrzeba braku prestiżu, by nie chcieć dłużej pracować jako nauczyciel. Dla rodziców to ważny sygnał. Szkoła to nie tylko relacja nauczyciel-uczeń. To także toksyczne środowisko pracy, które wpływa na zdrowie, decyzje i zachowanie nauczycieli.

A pedagog, który codziennie "wchodzi do paszczy lwa", nie ma siły być spokojnym, empatycznym przewodnikiem dla uczniów. Nawet jeśli ma w sobie pasje, pokłady kreatywności i chęć pracy z dziećmi i młodzieżą, może dostać taką lekcję życia od kolegów po fachu, że odechciewa mu się pracy w szkole.

I choć wielu nauczycieli podkreśla, że w placówkach edukacyjnych spotkali też prawdziwych przyjaciół, jedno zdanie powtarza się w wielu wypowiedziach pedagogów. Pokój nauczycielski to często nie miejsce wsparcia, lecz trening przetrwania. Jak mówi anglistka, z którą rozmawiał portal: "to jest dobry trening przetrwania, survival".

Źródło: rmf24.pl