Łagodne rodzicielstwo potrafi wykończyć. Czasem lepiej machnąć ręką niż cierpieć w ciszy

Łagodne rodzicielstwo ma w sobie coś, czemu ulegają współcześni rodzice. Uczy nas uważności, empatii i szacunku wobec emocji dziecka, pokazując, że nawet mały człowiek ma prawo czuć, przeżywać frustrację i domagać się zrozumienia. Może to jest związane z tym, że my sami kilka dekad temu nie dostawaliśmy od dorosłych tyle wsparcia i zrozumienia.

Wiele współczesnych rodziców zaczyna swoją drogę właśnie z takim nastawieniem – chcą wychowywać dzieci bez krzyku, bez kar, w atmosferze spokoju, rozmowy i wzajemnego szacunku. Chcą dawać dzieciom poczucie bezpieczeństwa i akceptacji wierząc, że to najlepsza droga, by wyrosły na szczęśliwych ludzi.

Problem w tym, że życie bardzo rzadko wygląda jak scenariusze z poradników czy mediów społecznościowych. Bo życie to my – najczęściej zmęczeni, niewyspani, po całym dniu pracy, z bolącymi plecami i marzeniem o tym, by siąść z herbatą na kanapie przed Netflixem.

Zamiast tego musimy ogarnąć jeszcze dzieci do spania, poczytać im książkę, porozmawiać o emocjach, jakie tego dnia przeżyły. A one, rzecz jasna, ogłoszą, że nie pójdą spać, nie chcą ubrać piżamy, nie chcą nawet słuchać wyjaśnień. Wtedy naszej cierpliwości nie ma juz nawet w śladowych ilościach.

Łagodne rodzicielstwo wymaga ogromu energii. Nie tylko uważności na emocje dziecka, ale także regulowania własnych reakcji, tak byśmy mogli odpowiadać spokojnie, a nie reagować frustracją na każde jego zachowanie. Nasze pokolenie (dzisiejszych 30- i 40-latków) przy tym też musi równocześnie leczyć swoje własne traumy i uzupełniać braki, których nabawiliśmy się, będąc dziećmi.

To piękne i wartościowe podejście, ale również niezwykle wyczerpujące, nie ma co się oszukiwać. Nie da się funkcjonować w ten sposób bez przerwy, każdego dnia i w każdej sytuacji, bez odrobiny zmęczenia, frustracji czy złości.

Czasem naprawdę nie mamy już siły na kolejne spokojne tłumaczenia, na próby negocjacji, na ustawianie minutników, które mają pozwolić dziecku dokończyć zabawę w ciągu 10 minut przed pójściem do łóżka. Czasem marzymy po prostu o tym, żeby powiedzieć: "Załóż piżamę. Teraz. Bez gadania". I nie oznacza to, że przestajemy kochać swoje dziecko, że jesteśmy złymi rodzicami.

Oznacza to tylko, że jesteśmy ludźmi. Zwykłymi, zmęczonymi, którzy mają prawo do własnych ograniczeń i do odpuszczenia presji, którą sami sobie narzuciliśmy. Jeśli mamy tego wszystkiego świadomość, to możemy spokojnie odetchnąć z ulgą, bo to właśnie paradoksalnie oznacza, że robimy to dobrze.

Równowaga w rodzicielstwie nie polega na perfekcyjnym stosowaniu jednego stylu wychowawczego. Polega na umiejętności elastycznego reagowania na swoje dzieci, na tym, że wiemy, kiedy warto je przytulić, kiedy pozwolić im wyrazić złość, a kiedy postawić granicę. To umiejętność dostrzeżenia, kiedy negocjacje mają sens, a kiedy wystarczy konsekwencja w rodzicielskim działaniu.

Sztuka odpuszczania jest tak samo trudna jak opiekowanie się emocjami własnymi i dziecka. Odpuszczenie kontroli, odpuszczenie poczucia winy, odpuszczenie wizji idealnego rodzica – to wszystko wymaga odwagi i świadomości, że nikt nie może być idealny.

Czasem dzieci zjedzą pizzę zamiast domowego, ciepłego obiadu. Czasem pójdą spać później niż zaplanowaliśmy. Czasem podniesiemy głos w chwili zmęczenia, a potem będziemy tego żałować. To nie przekreśla relacji z dzieckiem, nie niszczy więzi i nie oznacza, że wychowujemy je źle. Nasze dzieci mogą doświadczać emocji, uczyć się granic i odpowiedzialności nawet wtedy, gdy rodzicielstwo nie jest perfekcyjne. A może właśnie wtedy najbardziej się ich uczą?

Bycie rodzicem nie polega na nieustannym dostosowywaniu się do zaleceń ekspertów. Gdyby nam się to udawało i tak pewnie byśmy pewnego dnia zwariowali. Rodzicielstwo według mnie polega na tym, że jesteśmy obecni, reagujemy adekwatnie do sytuacji i pamiętamy, że czasami najlepszym wyborem jest po prostu odpuszczenie.

Pozwolenie sobie na przerwę, przyjęcie do wiadomości własnego zmęczenia, pogodzenie się z tym, że nie wszystko uda się zrobić idealnie – to jest właśnie prawdziwa równowaga. Naprawdę czasami możesz machnąć ręką, odpuścić w domu sztywne zasady i nie mieć przy tym wyrzutów sumienia.

Łagodne rodzicielstwo jest wspaniałe, ale nie musi być jedyną drogą. Możemy łączyć wrażliwość z konsekwencją, czułość z realizmem, empatię z granicami. Możemy wychowywać dzieci tak, by czuły się kochane i bezpieczne, a jednocześnie mieć prawo do bycia zmęczonymi i do odpuszczenia. Biorę to sobie do serca i wam, drodzy rodzice, również to polecam.