Do 3. roku życia dziecko nie potrzebuje kontaktu z rówieśnikami. Ma jedną bliską więź

Psychoterapeutka i psychoanalityczka Erika Komisar, autorka książek o rodzicielstwie, przypomina, że do około 3. roku życia dzieci nie czerpią realnych korzyści z kontaktów z rówieśnikami. W tym wieku dominującym stylem zabawy jest zabawa równoległa – maluchy mogą przebywać obok siebie, ale każde i tak funkcjonuje "w swoim świecie".

Dlatego kluczowe jest nie to, by zapewnić dziecku jak najwięcej kontaktów z rówieśnikami, ale by dać mu stałą, przewidywalną obecność jednego opiekuna (najczęściej jest to mama). To ten rodzaj bliskości buduje poczucie bezpieczeństwa i zaspokaja potrzeby emocjonalne.

Komisar podkreśla, że popularne przekonanie, jakoby żłobek był konieczny "dla socjalizacji", jest mitem. W tym wieku dziecko nie bawi się razem, lecz jedynie obok innych dzieci. Kontakty społeczne zaczynają pełnić realną funkcję dopiero po 3. roku życia, kiedy maluchy wchodzą w etap pierwszych interakcji i bardziej świadomej zabawy.

Jeśli rodzic chce organizować zabawy grupowe, to – jak podkreśla ekspertka – powinien być zawsze w zasięgu wzroku, słuchu lub dotyku dziecka, w zależności od jego potrzeb. Obecność opiekuna jest fundamentem poczucia bezpieczeństwa.

Komisar wyjaśnia, że małe dzieci regularnie wracają do opiekuna, by "naładować emocjonalne baterie". To naturalne i zdrowe zachowanie rozwojowe. Kiedy dziecko czuje się bezpieczne i ma pewność, że rodzic jest obok, zaczyna eksplorować otoczenie i podejmować pierwsze, drobne ryzyka.

Często widać to w grupie bawiących się dzieci – maluch na chwilę biegnie do rodzica, przytula się, po czym wraca do zabawy. To taki jego punkt odniesienia i najważniejsze źródło bezpieczeństwa. Tak rodzi się właśnie rodzi odwaga. W oparciu o zaufanie, a nie oddalenie.

Treści Eriki Komisar przytoczyła na swoim profilu psycholożka i mama pięciorga dzieci, Karolina Martin (@panipozytywka), podkreślając, że absolutnie nie chodzi o krytykę rodziców posyłających dzieci do żłobka. Chodzi o zrozumienie mechanizmów rozwojowych i poznanie prawdziwych potrzeb dziecka.

Badania nad przywiązaniem pokazują jednoznacznie, że reaktywność rodzica, czułość i szybkie odpowiadanie na potrzeby dziecka wcale go nie rozpieszczają, lecz pomagają rozwinąć bezpieczny styl przywiązania. To z kolei w dorosłości przekłada się na stabilne relacje, większą pewność siebie i lepsze radzenie sobie z emocjami.