Jestem na macierzyńskim i to zdanie doprowadza mnie do szału: "Praca w domu to nie praca"

Znajoma, która przed porodem była niezwykle aktywna zawodowo, nagle znalazła się w zupełnie nowej rzeczywistości – w domu, z maluszkiem, toną obowiązków i poczuciem, że wszystko jest na jej głowie.

Niby urlop, niby siedzenie w domu, a jednak to codzienność na pełnych obrotach – karmienia, noszenia, usypiania, do tego sprzątanie, gotowanie, pranie, ogarnianie miliona drobiazgów, o których nikt poza mamą nawet nie pomyśli.

Nawet w tych najintensywniejszych momentach pracy zawodowej, kiedy zarządzała projektami, terminami i ludźmi nigdy nie czuła się tak wyczerpana. – Wieczorem po prostu padam na twarz – powiedziała bez cienia przesady.

Ostatnio zadzwoniła do niej koleżanka z pracy, skarżąc się na to jak dużo mają projektów i jak bardzo jest tym wszystkim przytłoczona. Moja znajoma, chcąc być szczera, przyznała, że ona też czuje się przytłoczona nadmiarem codziennych obowiązków. Na co usłyszała: "E tam, praca w domu to nie praca."

Okazało się, że to wcale nie był pierwszy raz. Te słowa padły wcześniej z ust teściowej, sąsiadki, a nawet… jej własnej mamy. I za każdym razem bolały tak samo.

Czasem mam wrażenie, że coś jest z nami, jako społeczeństwem, nie tak. Oczekujemy, że matka będzie zawsze dyspozycyjna, dostępna, pogodna, a przy tym jeszcze niewidzialna w swojej ciężkiej codziennej pracy.

Tak, pracy! Opieka nad dzieckiem i prowadzenie domu to obowiązki, które pochłaniają emocje, czas i energię dokładnie tak samo jak etat. A może nawet bardziej, bo tu nie ma przerw, lunchu na mieście, delegowania zadań ani wyjścia o 17:00.

Kto tego nie doświadczył, może nie zrozumieć. Ale na pewno nie może lekceważyć.