Jak pomóc dziecku, które ciągle porównuje się z innymi? Metoda nr 3 zmienia wszystko

Porównywanie to naturalna część rozwoju – w ten sposób dzieci uczą się oceniać siebie i świat. Jednak gdy staje się to nawykiem, może prowadzić do niskiej samooceny, lęku i poczucia bycia "gorszym".

Psycholodzy podkreślają, że częste porównywanie ma swoje źródło w braku poczucia bezpieczeństwa i potrzebie uznania. Jeśli dziecko nie czuje, że jest "wystarczające" w oczach rodzica, zaczyna szukać potwierdzenia swojej wartości na zewnątrz.

Zamiast odpowiadać "Nieprawda!", zapytaj: "A co sprawia, że tak myślisz?". To pozwala dziecku rozwinąć refleksję i zrozumieć emocje, które kryją się za porównaniem. Ucz je, że różnice są naturalne i nie oznaczają "gorszości", bo tak naprawdę każdy ma swoje mocne strony.

To lista umiejętności, cech i rzeczy, które twoje dziecko robi dobrze. To może być nawet "potrafię świetnie budować z klocków" albo "umiem pocieszyć koleżankę". Widok tych zapisów pomaga dziecku realnie zobaczyć własne talenty. Psychologowie radzą, by wracać do tej listy w momentach zwątpienia. To bardzo wzmacnia poczucie wartości.

To najskuteczniejszy sposób, by przerwać błędne koło porównań. Ucz dziecko porównywać się nie do innych, ale do siebie z przeszłości. Zapytaj: "Co zrobiłeś lepiej niż wczoraj?", "Czego się dziś nauczyłaś?". Dzięki temu dziecko zaczyna widzieć rozwój, a nie rywalizację. To prosta, ale rewolucyjna zmiana perspektywy.

Nie zawsze da się tego uniknąć – zwłaszcza wśród rodziców, którzy lubią pochwalić się osiągnięciami swoich pociech. W takiej sytuacji nie porównuj, tylko uznaj emocje dziecka. Możesz powiedzieć: "Widzę, że ci przykro, że on wygrał. To naturalne. A może spróbujemy razem poćwiczyć, jeśli masz ochotę?". Dzięki temu uczysz dziecko zdrowej rywalizacji i konstruktywnej reakcji na porażkę.

Nie chodzi o to, by chwalić dziecko za wszystko. Zamiast mówić "Jesteś najlepszy”, lepiej powiedzieć: "Widzę, że się starałeś" lub "Byłeś dziś odważny, mimo że się bałeś". Takie komunikaty budują wewnętrzne poczucie wartości, niezależne od ocen innych. Dziecko uczy się, że wartość wynika z wysiłku i postawy, a nie z porównań.