To pokolenie wcale nie jest stracone. Sytuacja z przebieralni dowodem

Nie znają wartości pieniądza, mają wygórowane oczekiwania, są egoistyczni, bezradni, niesamodzielni, zbyt delikatni... O pokoleniu alfa można usłyszeć wiele, ale umówmy się, nie są to zbyt pozytywne określenia. Czy naprawdę ta młodzież jest taka beznadziejna? A może skupiamy się tak bardzo na tych negatywach, że ciężko nam dostrzec, że jest w niej także wiele wrażliwości, empatii, zaradności i siły?

"Jestem w przymierzalni jednego z sieciowych sklepów z ciuchami. W kabinie obok matka z nastolatką.

MAMA: Pięknie w tym wyglądasz. Kupimy.

CÓRKA: Mamo, ale czy mamy tyle pieniędzy?

M: Po tym wszystkim powinnaś zrobić sobie przyjemność. Zasługujesz na to, żeby zrobić coś dla siebie.

C: Ale mamo, Ty też zasługujesz na jakąś przyjemność! Powinnaś kupić coś dla siebie.

M: Pofarbujesz mi włosy dziś wieczorem. To będzie dla mnie wystarczająca przyjemność.

C: Jesteś pewna, mamo?

M: Tak kochanie, bierzemy te ciuchy. Wieczorem nałożysz mi farbę i obie będziemy zadowolone.

Piękne" – można przeczytać w poście Agaty Komorowskiej.

Od razu czuć, że w tej rozmowie jest ogrom wrażliwości i troski o drugą osobę, ale szczególnie jedna rzecz zwraca uwagę: wzajemność. 

Troska o własne dziecko to naturalny odruch. Często jednak łatwo przekroczyć granicę i stać się nadopiekuńczym rodzicem. Tymczasem drobne, spontaniczne, miłe gesty, uważność na potrzeby drugiego człowieka, ale i swoje własne, to wszystko jest możliwe w relacji z dzieckiem. Myślę, że zamiast oczekiwać, warto zacząć od siebie, a to zaowocuje, jak w powyższej historii.

Uważam także, że to nie jest odosobniony przypadek. Nastolatki to dobre, empatyczne i troskliwe dzieciaki. Po prostu w naszej kulturze przyjęło się, że trzeba ponarzekać. Może czas to nareszcie zmienić i nauczyć się częściej dostrzegać to, co dobre?