Nie ignoruj płaczu dziecka. Zadaj sobie te pytania i będziesz wiedzieć, co robić

Pewnie gdzieś ci się już obiło o uszy, że nie ma niegrzecznych dzieci. Ale czy wiesz, że nie ma też dzieci, które bez powodu chcą zwrócić na siebie uwagę? Tak, jeśli widzisz zapłakane dziecko, to oznacza, że potrzebuje ono pomocy dorosłego. I nie możesz tej prośby zignorować, bo poczucie opuszczenia ma bardzo duże konsekwencje.

"Bo jest im smutno" - to za krótka i zbyt wąsko zdefiniowana odpowiedź. Niemowlęta płaczą, bo to jedyna dla nich znana forma komunikacji, ale starsze dzieci płaczem i rozdrażnieniem pokazują cały wachlarz emocji i potrzeb.

Popularnym stwierdzeniem jest, że płaczące dziecko "szuka uwagi", czyli w zamierzeniu nie ma żadnych ważnych problemów, a po prostu uparło się przeszkadzać rodzicom.

Próba otrzymania wsparcia od rodziców może zacząć się zwykłym: "mamo!", przejść przez rozrzucenie zabawek do płaczu. Potrzeba bycia zauważonym nie wyraża się tylko we łzach, ale to właśnie płacz uznawany jest w szczególności za objaw "złego" i "trudnego" zachowania dziecka.

Tyle że z perspektywy dziecka ta metoda działa, ponieważ rodzicowi trudno jest odmówić wsparcia maluchowi. Jednak z czasem rodzice zaczynają być głusi na marudzenie dziecka i uznają, że ono tak ma. Tymczasem opuszczone dziecko powoli gaśnie, a jego poczucie własnej wartości topnieje do zera.

Tylko kilka sekund zajmie ci zadanie sobie pytania, jak możesz pomóc dziecku, które zalewa się łzami. Ale gdy już to zrobisz, będziesz wiedział, że uniknąłeś bardzo ważnych konsekwencji psychicznych u dziecka.

1. Pokazujesz dziecku, że twoja miłość jest warunkowa

Milczący i niedostępny rodzic to dla dziecka jasny sygnał bycia odizolowanym od rodziny. Dorosły, którego dziecko darzy zaufaniem, nie okazuje mu troski i ciepła.

Rodzice często starają się mówić do dzieci, gdy te płaczą. Jednak one w trakcie histerii nie są zdolne do pojęcia słów. Dlatego czasem wybierają metodę: "porozmawiamy, jak się uspokoisz" i odchodzą. Tylko że nie tędy droga. Jeżeli dziecko płacze, należy okazać mu czułość. Najważniejszym elementem dobrego wsparcia emocjonalnego u dziecka jest przyznanie mu prawa do przeżywania uczuć w rodzinie i wśród zaufanych osób.

Po żadnym pozorem rodzic nie powinien dawać dziecku odczuć, że kocha je jedynie wtedy, gdy jest uśmiechnięte i radosne. Dzieci kochają rodziców bezwarunkowo, także wtedy, gdy dorośli na nich krzyczą i tak samo rodzice, powinni traktować je. Kochać, nawet jeśli płaczą i krzyczą.

2. Nie wspierasz rozwoju mózgu swojego dziecka

Kora przedczołowa, czyli część mózgu odpowiedzialna za regulację racjonalnego myślenia nie jest w pełni rozwinięta u człowieka przed 20. rokiem życia. A to oznacza, że dziecko po prostu nie operuje systemami obrony, które nauczyłyby go wyciszać emocje.

Jeśli dorośli nie reagują na płacz dziecka, nie uczą go procesów przetwarzania emocji, nie modelują zachowań, które pozwoliłyby mu na ich kontrolę. Dlatego dziecko samo radzi sobie z regulacją emocji, często wymyślając nowatorskie metody samoukojenia - przeniesienie bólu psychicznego w inny rejon, odreagowanie na przedmiocie lub osobie, ucieczka.

To nie tylko nie pozwala się mózgowi właściwie rozwijać, ale zaprowadza w nim daleko idące zmiany, które mogą utrzymywać się całe życie.

3. Nie zaspokajasz podstawowych potrzeb dziecka

Czasem rozwiązaniem na płacz dziecka może być po prostu zmiana pieluchy lub podanie obiadu. Niemniej potrzeby bezpieczeństwa, miłości i przywiązania są bardzo ważne w realizacji właściwego rozwoju dziecka.

Dlatego każda reakcja emocjonalna powinna mieć dla rodziców znaczenie, a w ich głowach musi zapalić się lampka z pytaniem: "Dlaczego moje dziecko tak się zachowuje?" i absolutnie nie zrzucać tego na karb "niegrzeczności".

Płacz u przedszkolaków i starszych dzieci często związany jest z lękiem i poczuciem niepewności. Wtedy przytulenie i bliskość są najlepszymi odpowiedziami na łzy.

Za każdym razem, gdy widzisz, że twoje dziecko płacze lub potrzebuje uwagi, zadaj sobie te pytania:

Odpowiesz na nie w kilka sekund, ale będziesz jako rodzic miał pewność, że we właściwy sposób zareagowałeś na potrzeby twojego dziecka.