Teściowa podważa twoje decyzje przy dziecku. Jak skutecznie reagować?

"U nas dzieci jadły wszystko", "Przesadzasz z tymi swoimi zasadami", "Jedna czekolada jeszcze nikomu nie zaszkodziła" – brzmi znajomo?

Wiele mam słyszy podobne zdania od teściowych czy własnych mam. Jeszcze gorzej, kiedy te słowa padają przy dziecku, bo kwestionują w ogóle twoje zasady.

Ty ustalasz zasady, a dziecko wraca od babci z torbą słodyczy. Ograniczasz bajki, a u dziadków ekran włączony jest od rana do wieczora. I nagle okazuje się, że to, co budujesz na co dzień, ktoś systematycznie podważa.

W takich sytuacjach łatwo o frustrację. Tym bardziej że do tego wszystkiego słyszysz słynne: "Rodzice są od wychowania, dziadkowie od rozpieszczania".

Pytanie tylko czy to "rozpieszczanie" nie jest czasem podważaniem autorytetu?

Choć może to wyglądać jak robienie na złość, w większości przypadków wcale nim nie jest. Starsze pokolenie wychowywało dzieci w innych realiach. Wiele zasad, które dziś są dla nas oczywiste (np. ograniczanie cukru czy czasu ekranowego), kiedyś w ogóle nie były tematem rozmów, więc tym bardziej zakazów.

Dla dziadków ważne jest też budowanie relacji z wnukiem. Często chcą być kojarzeni z przyjemnością, luzem od codziennych zasad.

Bywa też, że w grę wchodzi potrzeba bycia potrzebnym i poczucia potwierdzenia, że ich sposób wychowania był właściwy. Podważanie decyzji młodych rodziców może więc być nieświadomą próbą potwierdzenia, że sami dobrze wychowali własne dzieci. Mimo tego, że nie stosowali zasad współczesnych rodziców.

Samo poluźnianie zakazów nie jest więc aż tak poważnym problemem. Dla dziecka zdecydowanie trudniejszy jest brak spójności.

Kiedy mama mówi "nie wolno", a babcia "oczywiście, że można", dziecko zaczyna się gubić. Uczy się też tego, że zasady można omijać. To właśnie w takich momentach podważany jest autorytet rodzica.

Nie ma jednego idealnego sposobu, ale są strategie, które naprawdę pomagają.

Czasami jest po prostu tak, że teściowa nie do końca zdaje sobie sprawę z tego, że robi coś źle. Zamiast więc wybuchać w emocjach, warto powiedzieć wprost, co cię niepokoi. Można powiedzieć coś w stylu: "Zależy mi na tym, żebyśmy byli spójni w komunikacji do dziecka. Kiedy ustalam zasady to chcę, żeby były one przestrzegane".

Jeśli coś jest dla ciebie naprawdę ważne (np. brak słodyczy, ograniczenie ekranów), warto jasno to zakomunikować. Ważne, żeby nie było to w formie sugestii (z dowolnością w przestrzeganiu), ale stanowczej decyzji w formie jasno wypowiedzianego zdania.

Nie wszystko musi wyglądać identycznie jak w domu. Dziadkowie mogą mieć swój sposób spędzania czasu z dzieckiem. Kluczowe jest jednak to, by ustalić ramy, których nie przekraczamy. Na przykład drobne przyjemności mogą być dozwolone, ale nie wbrew ustalonym zasadom.

Nawet jeśli sytuacja cię zdenerwuje, staraj się nie wchodzić w konflikt przy dziecku. Kłótnia między dorosłymi jeszcze bardziej pogłębia chaos i wnosi zamieszanie do głowy dziecka. Maluch dowiaduje się także, że zasady nie są "sztywne" i można je dowolnie negocjować.

Dziecko musi wiedzieć, że to ty podejmujesz ostateczne decyzje. Nie chodzi o walkę z babcią, tylko o spokojne zakomunikowanie, że to ty jesteś odpowiedzialna za wychowanie.

Relacje między rodzicami a dziadkami rzadko są jednoznacznie określone. Z jednej strony chcemy wsparcia i pomocy, więc w jakiś tam sposób jesteśmy od nich uzależnieni. Z drugiej, potrzebujemy szacunku dla naszych decyzji. W końcu jesteśmy już dorosłymi ludźmi.

Dlatego zamiast traktować takie sytuacje jak konflikt, warto spojrzeć na nie jako punkt to dyskusji. Koniec końców to przecież "rodzice są od wychowania". I to ich zasady powinny być dla dziecka punktem odniesienia.