Zarabia o 1000 zł więcej od męża. Przez swoją samowystarczalność nie czuje się zaopiekowana

Ten anonimowy post kobiety na forum poruszył mnie bardziej, niż się spodziewałam. Skłonił mnie przede wszystkim do refleksji nad współczesnymi relacjami między dwojgiem ludzi.

Wiele z nas pragnie być kobietami niezależnymi i coraz więcej nimi jest. Jednak gdzieś w środku każdej z nas mieszka delikatna kobieta, która – mimo że sama sobie świetnie radzi – potrzebuje czuć się zaopiekowaną, bezpieczną i docenioną. Już nawet pewnie nie chodzi o te przysłowiowe kwiatki czy prezenty, ale drobne gesty, które pokazują, że jest ważna.

Słowa tej kobiety nie dotyczą tylko kwestii wolności finansowej, one nawiązują do czegoś znacznie głębszego – potrzeby bycia widzianą, docenioną i… zaopiekowaną.

Autorka pisze wprost: "Zarabiam o 1000 zł więcej od mojego męża. Cieszę się, że mogę sobie sama na wszystko pozwolić". Fryzjer, paznokcie, ubrania, nawet większe wydatki – finansowo radzi sobie świetnie. Jest niezależna, samowystarczalna, odpowiedzialna. A jednak dodaje:

Coraz więcej kobiet zarabia tyle samo co partner albo więcej. Coraz częściej mówimy o równości, wspólnym budżecie, podziale wydatków pół na pół. W teorii brzmi to nowocześnie i sprawiedliwie, ale czy warto tylko na tym opierać wspólne życie?

Autorka pisze, że wszystkie wydatki są dzielone "co do grosza", a mąż potrafił jej nawet wypomnieć, że przelała o 10 zł za mało. Z drugiej strony sama przyznaje, że ma gest wobec niego – kupiła zegarek za 1000 zł przed ślubem, bon na 2000 zł na 30. urodziny, odkładając pieniądze jeszcze wtedy, gdy nie zarabiała i żyła z kosiniakowego.

"W drugą stronę to nie działa" – pisze z żalem autorka posta. Raz dostała telefon, ale – jak pisze "niby".

Jak sama przyznała, tu nie chodzi o pieniądze, tylko o gest. We wpisie kobieta porównuje swoją sytuację do innych: "Inni faceci kupują swoim kobietom bukiety kwiatów czy biżuterię za urodzenie dziecka". U niej – jak pisze – nawet pieniądze z ubezpieczenia zostały przeznaczone na coś dla męża.

To nie jest tekst o tym, że każdy mężczyzna powinien od razu kupować diamenty po porodzie. Trudno jednak nie zauważyć, że dla wielu kobiet takie gesty są symbolem uznania i docenienia ich wysiłku.

Bo może nie chodzi już nawet o to, kto ile zarabia, tylko o to, czy czujemy, że ktoś chce nam coś dać z własnej inicjatywy, bezinteresownie – tak od serca.

Autorka pisze też o swoim ciele po porodach, o problemach zdrowotnych (z żylakami) i marzeniu, "żeby facet docenił trud urodzenia dzieci i chociaż raz wyszedł z inicjatywą dołożenia się do zabiegu".

Wiele z nas wychowywano w duchu "radź sobie sama, bądź silna, niezależna". I rzeczywiście takie jesteśmy. Prowadzimy domy, zarabiamy, planujemy budżety, organizujemy życie całej rodziny.

Jednak gdzieś w środku każdej z nas nadal odzywa się ta delikatna strona, która chce czuć się bezpieczna i ważna. Nie dlatego, że nie potrafi sama, ale dlatego, że chce się tym dzielić.

Pieniądze zawsze odgrywają ważną rolę w związku, nie ma co tego ukrywać, ale w każdym budżecie powinna się znaleźć przestrzeń na bukiet bez okazji czy spełnienie marzeń bliskiej osoby.

Ten wpis, choć dotyczył w głównej mierze podziału finansów, nie jest tylko o prezentach. Jest o potrzebie bycia dostrzeżoną. O tym, że równość finansowa nie zawsze przekłada się na poczucie emocjonalnego bezpieczeństwa. A tak bywa w wielu związkach.

I może właśnie dlatego tak wiele kobiet czytając go, kiwa głową ze zrozumieniem.