Myślałam, że mąż będzie supertatą. Okazało się, że sam jest mentalnie dużym dzieckiem

Na jednym z forów parentingowych pojawił się ostatnio wpis mamy, który wzbudził bardzo duże zainteresowanie. Autorka opisała swoją sytuację spokojnie, bez emocjonalnych uniesień, ale za to bardzo konkretnie. Chodzi o codzienność, która z biegiem lat okazała się zupełnie inna, niż sobie wyobrażała.

Kobieta ma sześcioletniego syna. Jej mąż ma 45 lat, ona jest młodsza. Jak pisze, to nie ona była stroną najbardziej zabiegającą o dziecko. To partner bardzo chciał zostać ojcem, roztaczał wizje wspólnych aktywności, grania w piłkę, uczenia dziecka różnych rzeczy i bycia zaangażowanym tatą. Na podstawie tych deklaracji uwierzyła, że rodzicielstwo będzie wspólną odpowiedzialnością.

Po narodzinach syna rzeczywistość wyglądała jednak inaczej. Mąż nie zaangażował się w opiekę i wychowanie tak, jak zapowiadał. Zamiast spędzać czas z dzieckiem, większość wolnych chwil spędza na kanapie z telefonem. Kobieta ma poczucie, że wszystkie obowiązki związane z dzieckiem spadły na nią, a partner funkcjonuje obok.

Przez lata próbowała rozwiązać ten problem rozmowami. Były prośby, tłumaczenia i kłótnie, ale bez efektu. Z czasem – jak przyznaje – przestała się łudzić, że coś się zmieni.

Ciąża i urlop macierzyński zatrzymały jej rozwój zawodowy, podczas gdy mąż dalej robił karierę.

Małżonkowie mają osobne konta. Gdy zaczyna jej brakować pieniędzy, słyszy od męża: "to mi powiedz, dam ci". To zdanie szczególnie ją dotyka, bo nie czuje się partnerką, tylko osobą zależną finansowo. Wspólne konto w ogóle nie wchodzi w grę. Temat został zamknięty bez dyskusji.

Dziś kobieta stoi przed trudnym wyborem. Z jednej strony nie chce dalej żyć w związku, w którym czuje się przeciążona i samotna. Z drugiej boi się rozstania ze względu na dziecko i poczucie, że zabierze mu "pełny dom". Sama przyznaje, że nie wie, jakie rozwiązanie byłoby najlepsze i prosi inne mamy o opinie.

A Wy co byście doradziły?