Ten serial powinnaś obejrzeć ze swoją nastoletnią córką. "Pomaga w rozmowach o dojrzewaniu"

Współczesna telewizja i platformy streamingowe pełne są seriali młodzieżowych, które często zamiast wspierać w dojrzewaniu, pokazują jego najciemniejsze strony. Przemoc, uzależnienia, wulgarny język czy kontrowersyjne sceny sprawiają, że wielu rodziców nie czuje się komfortowo, oglądając je razem z dzieckiem.

A dzieci, mogą mieć poczucie, że tak to właśnie wszystko ma wyglądać. Jedną z takich mocnych produkcji (bardziej dla dorosłych), która wstrząsnęła widzami w ostatnim czasie był serial "Dojrzewanie", o którym na pewno warto wspomnieć w temacie dorastania.

Tymczasem istnieje serial, który całkowicie się od nich różni. "Ania, nie Anna" (Anne with an E) to historia oparta na klasycznej powieści Lucy Maud Montgomery "Ania z Zielonego Wzgórza", która w nowoczesnym wydaniu wciąż zachowała subtelność i wyjątkowy klimat.

Serial w delikatny sposób pokazuje to, co naprawdę bliskie każdej nastolatce – pierwsze przyjaźnie, pierwsze zauroczenia, zmiany w dorastającym ciele i potrzebę podobania się innym. To czysta opowieść o dorastaniu, bez nadmiernych, ciężkich wątków współczesności.

"Ania, nie Anna" daje rodzicom i córkom wspólny temat do rozmów o dorastaniu. To, co często trudno ubrać w słowa – emocje związane z dojrzewaniem, niepewność, pytania o własną wartość, pragnienie bycia lubianym – serial przedstawia w sposób piękny i zrozumiały. Dzięki temu łatwiej rozpocząć rozmowę i otworzyć dziecko na dzielenie się swoimi własnymi przeżyciami.

Twórcy serialu nie uciekają też od trudniejszych kwestii, pokazując same kolorowe etapy dorastania. Serial mówi też o samotności, odrzuceniu czy potrzebie akceptacji. Ale wszystko podane jest w taki sposób, że zamiast straszyć, wspiera młodego widza i pokazuje, że z każdej życiowej opresji można wyciągnąć wnioski. To cenna lekcja wrażliwości i odwagi bycia sobą.

Dlaczego polecam ten serial? To nie tylko historia o rudowłosej dziewczynce z wielką wyobraźnią. To także opowieść, która pokazuje, jak ważna jest więź rodzinna i wzajemne wsparcie. Wiele moich znajomych mam przyznaje, że wspólne oglądanie "Ani, nie Anny" zbliżyło je do córek bardziej niż jakakolwiek "sztywna" rozmowa przy stole.